ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ Β ( Κομάτια του γεροντικού σε αφήγηση )

Θαυματουργὸς καὶ ἰαματικὴ ἡ Ἁγιὰ Σοφιὰ Κωνσταντινούπολης

Εἶναι γνωστὸ τὸ δέος ποὺ προκαλεῖ στοὺς Τούρκους ἡ ἁγία Σοφία τῆς Κωνσταντινούπολης, τὸ μεγάλο αὐτὸ σύμβολο τῆς ἑλληνικῆς ὀρθοδοξίας ποὺ δεσπόζει στὴν βασιλίδα τῶν πόλεων.

Τὰ τελευταία χρόνια τὸ δέος αὐτὸ ἔχει πάρει ἐξαιρετικὲς διαστάσεις, καθὼς ὅλο καὶ περισσότερα ἄγνωστα μέχρι σήμερα στοιχεῖα ἀπὸ τὸ μεγάλο αὐτὸ μνημεῖο, μὲ τὴν πρωτοβουλία τῶν ἴδιων τῶν Τούρκων μουσουλμάνων, βγαίνουν στὴν ἐπιφάνεια ἀποκαλύπτοντας γιὰ πολλοὺς ἄγνωστες καὶ χαρισματικὲς ἰδιότητες τοῦ ναοῦ.

Ἔτσι, στὶς 3 Ὀκτωβρίου τοῦ 2012, σὲ μία ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες τουρκικὲς εἰδησεογραφικὲς ἰστοσελίδες, στὴνInternethaber, δημοσιεύτηκε ἕνα καταπληκτικὸ ἄρθρο μὲ τὸν χαρακτηριστικὸ τίτλο,«Ayasofya efsaneleri», δηλαδὴ «Οἱ Θρύλοι τῆς Ἁγίας Σοφίας». Τὸ ἄρθρο αὐτὸ παρουσιάζει μία διαφορετικὴ εἰκόνα τῆς ἁγίας Σοφίας, μὲ ἄγνωστες ἰδιότητες ὅπως ἡ θαυματουργικὴ καὶ ἰαματική της χάρη ποὺ ἐντυπωσιάζει ἀκόμα καὶ σήμερα. Τὸ ἄρθρο ἐπικαλεῖται τὰ γραπτά του γνωστοῦ Ὀθωμανοῦ περιηγητῆ,ποιητῆ καὶ συγγραφέα, τοῦ Ἐλβιᾶ Τσελεμπῆ, ὁ ὁποῖος ἀσχολήθηκε καὶ ἔγραψε γιὰ τὰ«φυλακτά», «tilsimlar», τῆς Ἁγίας Σοφίας. Τὰ «φυλακτὰ» αὐτὰ μὲ τὸν ἰαματικό τους χαρακτήρα, θεράπευαν τοὺς περασμένους αἰῶνες ἀνεξαρτήτου θρησκείας δεκάδες ἀσθενεῖς ὅταν αὐτοὶ εἶχαν τὴν δυνατότητα νὰ τὰ πλησιάσουν, νὰ τὰ ἀκουμπήσουν καὶ νὰ προσευχηθοῦν στὴν.... ἰαματική τους δύναμη.
Ὅταν ἡ Ἁγία Σοφία ἔγινε μετὰ τὴν πτώση τῆς Πόλης τζαμί, ὁ πρῶτος μουσουλμάνος ἱεροδιδάσκαλος ποὺ ἄρχισε νὰ κηρύττει στοὺς ὀπαδοὺς τοῦ μέσα στὸ τζαμὶ ἦταν ὁ Aksemseddin. Ὁ μουσουλμάνος αὐτὸς θεολόγος λέγεται πὼς ἔκανε τὸ κήρυγμά του ὄρθιος πλάι σὲ ἕνα παράθυρο τοῦ ναοῦ, ποὺ εἶχε τὴν συμβολικὴ ὀνομασία,«Τὸ Κρύο Παράθυρο». Ἀπὸ τὸ παράθυρο αὐτό, σύμφωνα μὲ τὸν θρύλο, φυσοῦσε ἕνας ἰδιαίτερα δροσερός, ἀναζωογονητικὸς ἀέρας. Ο Aksemseddin πίστευε καὶ αὐτὸ τὸ τόνιζε καὶ στοὺς μαθητές του, πὼς ὅποιος καθόταν μπροστὰ ἀπὸ τὸ «Κρύο Παράθυρο» καὶ δροσίζονταν ἀπὸ αὐτὸν τὸν ἀέρα, τὸ μυαλό του ὡς ἐκ θαύματος ἀμέσως «καθάριζε» ἀπὸ κάθε βλαβερὴ σκέψη καὶ τότε μποροῦσε νὰ κατανοήσει θεολογικὲς ἔννοιες ποὺ πρὶν τοῦ φαίνονταν ἀκατανόητες.

Στοὺς διαδρόμους της νότιας πλευρᾶς τῆς ἁγίας Σοφίας, ὑπάρχει μία μεγάλη πέτρα μὲ μία κοιλότητα στὸ κέντρο της. Ἡ πετρὰ αὐτὴ λέγεται πὼς ἦταν ἡ κούνια τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, δηλαδὴ ἡ κούνια στὴν ὁποία ἡ Παναγία ξάπλωνε καὶ νανούριζε τὸν Ἰησοῦ Χριστό. Ἡ πέτρα αὐτὴ πιστεύεται πὼς ἔχει θαυματουργικὲς ἰδιότητες. Ὁποία καινούργια μάννα, τῆς ὁποίας τὸ μωρὸ ἦταν πολὺ ἀνήσυχο καὶ ἔκλεγε συνέχεια, τὸ πήγαινε καὶ τὸ ξάπλωνε μέσα στὴν κοιλότητα τῆς πέτρας, τότε αὐτὸ ἀμέσως ἠρεμοῦσε καὶ ἡσύχαζε. Ὅπως ἀναφέρεται χαρακτηριστικά, ἡ εὐεργετικὴ ἐπίδραση τοῦ ἴδιου του Ἰησοῦ Χριστοῦ, ποὺ εἶναι γνωστὸ πόσο ἀγαποῦσε τὰ παιδιά, μὲ θαυματουργικὸ τρόπο ἠρεμοῦσε καὶ ἀνάπαυε ἀμέσως ὅλα τὰ ἀνήσυχα καὶ κλαψιάρικα μωρά.

Σύμφωνα μὲ τοὺς πιστούς, ἕνας ἅγιος, ὁ Hizir, (γιὰ τοὺς Ἄραβες σύντροφος τοῦ Μωυσῆ, ἀλλὰ στὴν Τουρκία εἶναι πιὸ γνωστὸς σὰν Hidrellez, ὁ ὁποῖος δὲν εἶναι ἄλλος ἀπὸ τὸν ἅγιο Γεώργιο τῶν ὀρθοδόξων της Μικρᾶς Ἀσίας), ποὺ πιστεύεται ὅτι θεράπευε ἀκόμα καὶ θανατηφόρες ἀσθένειες, πῆγε κάποτε κάτω ἀπὸ τὸν κεντρικὸ πολυέλαιο τῆς Ἁγίας Σοφίας καὶ προσευχήθηκε. Ὁ θρύλος λέει ὅτι ἂν κάποιος πάει στὸ ἴδιο σημεῖο καὶ προσευχηθεῖ συνεχῶς ἐπὶ 40 πρωινά, τότε θὰ μπορέσει νὰ δεῖ τὸν ἴδιο τὸν Hizirκαὶ νὰ τὸν παρακαλέσει νὰ τὸν θεραπεύει ἀπὸ τὴν ἀσθένεια ποὺ τὸν βασανίζει. Αὐτὸς τότε θὰ τὸν εὐσπλαχνιστεῖ καὶ θὰ τὸν θεραπεύσει.

Ἐκτὸς ὅμως ἀπὸ τὸνHizir, οἱ μουσουλμάνοι πιστεύουν ὅτι καὶ οἱ τέσσερεις ἄγγελοι, ποὺ ὅπως ἀναφέρεται στηρίζουν οἱ ἴδιοι τὸν μεγάλο τροῦλο, ἔχουν θεραπευτικὲς ἱκανότητες καὶ εἶναι«φυλακτὰ» γιὰ τὶς ἀσθένειες τῶν πιστῶν. Ἰδιαίτερα γιὰ τοὺς ἀρχαγγέλους Μιχαὴλ καὶ Γαβριὴλ πιστεύεται ὅτι θεραπεύουν πολλὲς ἀρρώστιες ὅπως ὁ ἀρχάγγελος Γαβριήλ, ὁ ὁποῖος θεράπευε πολλοὺς ἀρρώστους ἀπὸ τὴν πανούκλα ποὺ εἶχε σπείρει τὸν θάνατο τοὺς περασμένος αἰῶνες στὴν Κωνσταντινούπολη.

Οἱ Τοῦρκοι λένε πὼς ἡ Ἁγία Σοφία ἔχει 316 πόρτες ἀλλά… κανεὶς δὲν μπόρεσε νὰ τὶς μετρήσει ἀκριβῶς. Μὲ τὸ θέμα αὐτὸ ὑπάρχουν πολλοὶ θρύλοι καὶ ἐνδιαφέρουσες ἱστορίες. Ὅπως ἀναφέρεται, ἡ μεγάλη κεντρικὴ πύλη εἶναι ἕνα μεγάλο «φυλακτὸ» ποὺ προστάτευσε ἀνὰ τοὺς αἰῶνες καὶ ἀκόμα προστατεύει τὸ ὅλο κτίσμα ἀπὸ σεισμοὺς καὶ ἄλλες συμφορές. Ἐδῶ ὑπάρχει σύμφωνα μὲ τοὺς θρύλους ἕνα ἄλλο παράδοξο. Ὅταν κάποιος ἀποπειραθεῖ νὰ μετρήσει μία μία αὐτὲς τὶς πόρτες, μόλις φτάνει στὸ τέλος τότε θὰ φανερωθεῖ ἀκόμα μία καινούργια πόρτα ποὺ δὲν τὴν ἔχει μετρήσει. Αὐτὸ θέλει νὰ καταδείξει ὅτι τὸ κτίσμα εἶναι μαγικὸ καὶ πὼς ἕνας θνητὸς ποὺ ἔχει ἀρχίσει νὰ μετρᾶ τὶς πόρτες τοῦ θαυματουργικοῦ αὐτοῦ ναοῦ, μόλις φτάνει στὸ τέλος, τότε καταλαβαίνει πὼς δὲν ἔχει τελειώσει τὸ μέτρημα καὶ αὐτὸ δείχνει καὶ τὴν ἀνθρώπινη ἀδυναμία τοῦ μπροστὰ σὲ αὐτὸ τὸ ἀρχιτεκτονικὸ θαῦμα.

Κάτω ἀπὸ τὸν μεγάλο τροῦλο λένε πὼς βρίσκεται κρυμμένο ἕνα μεγάλο σεντούκι. Ἐκεῖ, σύμφωνα μὲ τοὺς θρύλους βρίσκεται ἡ σωρὸς τῆς «βασίλισσας Σοφίας». Ἂν κάποιος ἀποπειραθεῖ νὰ ἀνοίξει τὸ σεντούκι τότε θὰ γίνει μεγάλος σεισμὸς καὶ θὰ τρέμει ὅλη ἡ γῆ κάτω ἀπὸ τὰ πόδια του γιὰ τὴν ἱεροσυλία τοῦ αὐτή. Ἀλλὰ μέσα στὸν ναὸ κάπου ἀλλοῦ κρύβεται καὶ μία ἄλλη σαρκοφάγος ποὺ λέγεται πὼς ἐκεῖ μέσα εἶχε τοποθετηθεῖ τὸ πορτραῖτο τοῦ Μωάμεθ τοῦ Πορθητῆ ποὺ τὸ ἔχει φιλοτεχνήσει ὁ Ἰταλὸς ζωγράφος Μπελίνι ὅταν τὸ πρόσφερε σὰν δῶρο στὸν Πορθητή. Νὰ σημειωθεῖ ὅτι ἐξ’ αἰτίας αὐτοῦ του πορτραίτου ὁ Μωάμεθ ὁ Πορθητὴς κατηγορήθηκε γιὰ ἱεροσυλία καθὼς τὸ Ἰσλὰμ ἀπαγορεύει ρητὰ τὶς ἀπεικονίσεις προσώπων.

Ὁ κεντρικὸς θόλος τῆς Ἁγίας Σοφίας πιστεύεται πὼς ἔχει μεγάλες ἰαματικὲς ἰδιότητες. Ὁ ἴδιος ὁ Ἐλβιγιὰ Τσελεμπή, ὅπως ἀφηγεῖται στὰ ἔργα του, ὅταν εἶχε προσβληθεῖ ἀπὸ μία πολὺ δύσκολη ἀσθένεια μὲ ἔντονο πυρετό, πῆγε κάτω ἀπὸ τὸν κεντρικὸ θόλο καὶ ἔχοντας μαζί του ἑπτὰ μαῦρες ρῶγες ἀπὸ σταφύλι προσευχήθηκε ζητώντας τὴν ἴαση.Πράγματι, μετὰ τὴν προσευχὴ ἔφαγε τὰ σταφύλια καὶ ἀμέσως, ὅπως ἀναφέρει ὁ ἴδιος, ἔγινε καλὰ ἀπὸ τὴν ἀρρώστια του.

Στὸ πίσω μέρος τῆς Ἁγίας Σοφίας, στὴν δυτικὴ πύλη, ὑπάρχει ὅπως ἀναφέρεται μία δοκὸς ποὺ ὀνομάζεται«Ἡ Ἱδρωμένη Δοκός». Αὐτὴ ἡ «ὑγρὴ στήλη» ὅπως χαρακτηρίστηκε, ἔχει θεραπευτικὲς ἰδιότητες καὶ ἀνὰ τοὺς αἰῶνες χιλιάδες ἀσθενεῖς πήγαιναν ἐκεῖ καὶ ἀκουμποῦσαν προσευχόμενοι τὰ χέρια τους στὴν σιδερένια στήλη γιὰ νὰ θεραπευτοῦν. Τὰ ἀμέτρητα χέρια ποὺ ἀκουμποῦσαν στὸ σημεῖο αὐτὸ μετὰ ἀπὸ αἰῶνες δημιούργησαν μία μεγάλη κοιλότητα στὴν σιδερένια ἐπιφάνεια τῆς δοκοῦ. Σήμερα αὐτὴ ἡ κοιλότητα, ὅπως ἀναφέρεται, ἀπεικονίζει τὸ μέγεθος τῆς θεραπείας ποὺ χάρισε ἡ «Ἱδρωμένη Δοκὸς» στοὺς ἀμέτρητους ἀσθενεῖς ποὺ ἀπελπισμένοι εἶχαν βρεῖ καταφύγιο στὴν χάρη της καὶ θεραπευτῆκαν ἀπὸ τὴν εὐεργετική της δύναμη.

Στοὺς περασμένους αἰῶνες ὅταν κάποιος ἔμπορος ἢ κάποιος καπετάνιος ἐπρόκειτο νὰ φύγει σὲ ταξίδι γιὰ δουλειές, πρὶν ξεκινήσει καὶ γιὰ νὰ πάει καλὰ τὸ ταξίδι του, πήγαινε στὴν πύλη αὐτὴ ὅπου βρίσκεται ἡ «ὑγρὰ στήλη» καὶ προσεύχονταν στὸν Νῶε. Αὐτὸ εἶχε ἕναν ἐνδιαφέροντα συμβολισμὸ γιατί ὅπως γνωρίζουμε ἀπὸ τὴν Βίβλο ὁ Νῶε μετὰ ἀπὸ θεία παρέμβαση εἶχε σωθεῖ ὁ ἴδιος καὶ παράλληλα εἶχε σώσει τὸ ζωικὸ βασίλειο ἀπὸ τὸν κατακλυσμὸ ποὺ εἶχε πλήξει τὸν κόσμο γιὰ τὶς ἁμαρτίες του. Πίστευαν πὼς ἔτσι τὸ ταξίδι τους θὰ γίνει χωρὶς κανένα πρόβλημα καὶ πὼς οἱ δουλειές τους θὰ πᾶνε πολὺ καλά.

Γιὰ τοὺς ἀρρώστους ποὺ ἔπασχαν ἀπὸ δύσπνοια καὶ ἄλλες ἀσθένειες τῶν πνευμόνων, λέγεται πὼς ἂν πήγαιναν νωρὶς τὸ πρωὶ στὴν πηγὴ τῆς Ἁγίας Σοφίας ποὺ βρίσκεται ἔξω ἀπὸ τὴν κεντρικὴ πύλη καὶ ἔπιναν νηστικοὶ τρεῖς κοῦπες ἀπὸ τὸ νερό της, τότε θὰ θεραπεύονταν ἀμέσως.

Ὅλα αὐτὰ δείχνουν γιὰ ἄλλη μία φορὰ πὼς ὁ μεγαλοπρεπὴς αὐτὸς ναός, τὸ αἰώνιο σύμβολο τῆς Ὀρθοδοξίας, προκαλοῦσε πάντα τὸ δέος καὶ οἱ θρύλοι τοῦ σκορποῦν μέχρι σήμερα ἕνα μεγάλο μυστήριο γιὰ τὸ θαυματουργὸ αὐτὸ κτίσμα ποὺ περιμένει ὑπομονετικὰ τὴν πνευματική του ἀπελευθέρωση. 

http://agapienxristou.blogspot.ca/2012/10/blog-post_8589.html

"Τον Πάπα να καταράσθε"! ( Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός )

Μεταπατερική αμφισβήτηση του λόγου του Πατρο-Κοσμά "Τον Πάπα να καταράσθε"!
(Ἀπάντηση σέ ἄρθρο τοῦ Μ. Πρωτοπρεσβυτέρου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου π. Γεωργίου Τσέτση)


"Ἡ κατάρα τοῦ πατρο-Κοσμᾶ ἰσοδυναμεῖ μέ τά ἀναθέματα ἐναντίον τῶν αἱρετικῶν, πού ἐκφωνοῦνται τήν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπό τό Συνοδικό τῆς Ζ΄ Ἁγίας καί Οἰκουμενικῆς Συνόδου ὑπέρ τῆς Ὀρθοδοξίας, τά ὁποία ἔχουν καταργήσει τά τελευταῖα χρόνια οἱ Οἰκουμενιστές. Ἑπομένως, ἡ κατάρα καί τό ἀνάθεμα ἐπιτρέπονται μόνο, ὅταν ὑπάρχει αἵρεση".






(Πρωτοπρεσβ. π. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος, ἐφημ. Ἱ. Ν. Ἁγίας Παρασκευῆς Νέας Καλλιπόλεως Πειραιῶς)
Οἱ Οἰκουμενιστές ἐνοχλοῦνται ἀπό τήν ρήση τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ :«Τόν Πάπα νά καταρᾶσθε»! Βλέποντας, ἄλλωστε, τὴν καθολική, σταθερὴ καὶ ἀδιάκοπη πίστη τῶν Ὀρθοδόξων ὅτι ὁ παπισμὸς εἶναι αἵρεση, ὅτι ὅλοι οἱ Ἅγιοι Πατέρες ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Μ. Φωτίου μέχρι σήμερα, ἐπὶ 1200 χρόνια, καταδικάζουν τὸν παπισμὸ ὡς αἵρεση, ἐφηύραν καινούργια αἵρεση, μέσα στά πλαίσια τῆς παναιρέσεως τοῦ διαχριστιανικοῦ καί διαθρησκειακοῦ συγκρητιστικοῦ οἰκουμενισμοῦ, τὴν μεταπατερικὴ καί μετακανονική αἵρεση τοῦ Φαναρίου καί τῆς Ἀκαδημίας τοῦ Βόλου, ἡ ὁποία παραμερίζει καί καταργεῖ τοὺς Ἁγίους Πατέρες καί τούς Ἱερούς Κανόνες, ὡς ἀνεπίκαιρους, ξεπερασμένους καί παρωχημένους, μαζὶ καὶ τὸν Ἅγιο Κοσμᾶ τὸν Αἰτωλό. Τοὺς εἶναι ἐμπόδιο στὰ συγκρητιστικά, μασονοεβραϊκά, οἰκουμενιστικά καί νεοεποχίτικα σχέδιά τους.



Στήν χορεία τῶν μεταπατερικῶν ἀμφισβητιῶν τῆς ρήσεως τοῦ πατρο-Κοσμᾶ, ἐκτός ἀπό τον κ. Ἰωάννη Μενοῦνο, παν. ἀρχιμ. Εἰρηναῖο Δεληδήμο καί Σεβ. Μητρ. Ἀργολίδος κ. Νεκτάριο, πού προηγήθηκαν, προστέθηκε πρόσφατα καί ὁ γνωστός γιά τά οἰκουμενιστικά του φρονήματα, Μ. Πρωτοπρεσβύτερος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου π. Γεώργιος Τσέτσης.


Στίς 18-2-2015 δημοσίευσε στό ἰστολόγιο amen.gr ἄρθρο μέ θέμα «Τό εἶπε ἤ ὄχι; Καί ἄν τό εἶπε, πῶς τό εἶπε»[1]; προσπαθώντας, ἀνεπιτυχῶς βεβαίως, νά δικαιολογήσει τόν Σεβ. Μητρ. Ἀργολίδος κ. Νεκτάριο γιά τίς δύο πρόσφατες οἰκουμενιστικές του ἐνέργειες˙ τήν συμμετοχή καί εἰσήγησή του σέ παπική ἐκδήλωση παρουσίασης βιβλίου τοῦ αἱρεσιάρχου Ἰησουΐτη «πάπα» Φραγκίσκου Α΄, στίς 12 Ἰανουαρίου ἐ.ἔ., στήν Ἀθήνα, μέ διοργανωτή τό Ἰνστιτοῦτο Ἀνθρωπιστικῶν Ἐπιστημῶν, ὄργανο τοῦ παπικοῦ «μοναχικοῦ» τάγματος τῶν ἐν Ἀθήναις Ἰησουϊτῶν, μέ τίτλο τῆς ἐκδήλωσης«Γιά μιά Ἐκκλησία φτωχή καί τῶν φτωχῶν»[2], καί τήν γέμουσα οἰκουμενιστικῶν φληναφημάτων ἐπιστολή του πρός ἰστολόγο τοῦ διαδικτύου[3].


Ἐπειδή ὁ π. Γεώργιος στό ἄρθρο του ἀναφέρεται στήν ἐλαχιστότητά μας, χωρίς νά μᾶς κατονομάζει, ἀλλά φωτογραφίζοντάς μας, ἐνοχλούμενος ἐμφανῶς ἀπό τό ἐλεγκτικό κείμενό μας μέ τίτλο «Ἡ οἰκουμενιστική ταυτότητα τοῦ Σεβ. Μητρ. Ἀργολίδος κ. Νεκταρίου»[4], γι’αὐτό θεωρήσαμε χρέος μας νά σχολιάσουμε τό ἀναφερθέν ἄρθρο του.


Κατ’ ἀρχήν, ὁ π. Γεώργιος καταφεύγει σέ χαρακτηρισμούς. Μᾶς ἀποκαλεῖ «Λατινοφάγους», καί λέει ὅτι διακατεχόμαστε ἀπό «ἀντιπαπική φρενίτιδα, πού μαίνεται ἐδῶ καί πολύ καιρό στούς θεμελιοκρατικούς κύκλους τοῦ Ἑλλαδικοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ χώρου». Εὐχαριστοῦμε πάρα πολύ τόν π. Γεώργιο γιά τούς χαρακτηρισμούς, ἀλλά εἶναι τοῖς πᾶσι γνωστό ὅτι, ὅποιος καταφεύγει σέ ἄδικους χαρακτηρισμούς, διακρίνεται γιά τήν θεολογική του ἔνδεια καί τήν ἔλλειψη ἐπιστημονικῶν καί θεολογικῶν ἐπιχειρημάτων. Βεβαίως, δέν εἴμαστε «Λατινοφάγοι», οὔτε διακατεχόματε ἀπό «ἀντιπαπική φρενίτιδα», διότι ὁ σκοπός μας δέν εἶναι νά «φᾶμε» τούς Λατίνους, ἀλλά νά τούς ὀδηγήσουμε σέ μετάνοια, ἀποκήρυξη τῶν αἱρέσεών τους καί ἐπιστροφή στήν ἁγία Ὀρθοδοξία, μέ ἀποτέλεσμα τήν σωτηρία τους, μέ τήν προβολή φυσικά τῆς ἁγιοπατερικῆς καί ἱεροκανονικῆς διδασκαλίας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας, πρᾶγμα τό ὁποῖο οὐδόλως γίνεται στούς ἀτέρμονους συγχρόνους οἰκουμενιστικούς καί ἀποτυχόντες διαλόγους μέ τούς παπικούς, ὑπέρμαχος καί συμμέτοχος τῶν ὁποίων εἶναι, μεταξύ ἄλλων, καί ὁ π. Γεώργιος, καί γι’αὐτό φέρει μεγάλη καί ἀνυπολόγιστη εὐθύνη.


Ἀντιθέτως, ὁ π. Γεώργιος ἀποκαλεῖ τον Σεβ. Μητρ. Ἀργολίδος κ. Νεκτάριο «νουνεχή, προσγειωμένο, ἄνευ παρωπίδων καί σώφρονα Ὀρθόδοξο Ἱεράρχη». Αὐτά βέβαια ἰσχύουν γιά τόν Σεβασμιώτατο σέ ὅλες τίς ἄλλες ἐκφάνσεις τῆς ζωῆς του (προσωπική, κοινωνική κλπ), ἀλλά ὄχι στά πλαίσια τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως ἐν σχέσει μέ τήν παναίρεση τοῦ οἰκουμενισμοῦ. Γιά τοῦ λόγου τό ἀληθές, μπορεῖ καθένας, ὀρθοδόξως καί νηφαλίως σκεπτόμενος, νά μελετήσει τά σχετικά κείμενα.


Στη συνέχεια παρατηροῦμε ὅτι ὁ π. Γεώργιος συμπεριφέρεται ἐντελῶς ἀντιεπιστημονικά, διότι ἀφ’ἑνός δέν παραθέτει καμμία ἀπολύτως παραπομπή σέ πηγές καί κείμενα, γιά νά στηρίξει τίς ἀπόψεις του, καί ἀφ’ἑτέρου ἀμφισβητεῖ εὐθέως καί μεταπατερικῶς τήν ἤδη ἀποδεδειγμένη καί κατοχυρωμένη ἐπιστημονικῶς καί θεολογικῶς, δεδομένη ἀπό τίς πηγές γνώση, ὅτι ὄντως ὁ μεγάλος διδάχος τοῦ Γένους μας, ἱσαπόστολος καί ἐθνομάρτυς ἅγιος Κοσμάς ὁ Αἰτωλός εἶπε τήν προφητεία «Τόν Πάπα νά καταρᾶσθε»!


Σπέρνει τήν ἀμφιβολία εὐθύς ἐξ ἀρχῆς ἀπό τόν τίτλο τοῦ ἄρθρου του «Τό εἶπε ἤ ὄχι; Καί ἄν τό εἶπε, πῶς τό εἶπε»; Διατυπώνει τήν ἄποψη ὅτι εἶναι «… ἕνα ἀπόφθεγμα, πού ἀποδίδεται στόν … Ἅγιο Κοσμᾶ τον Αἰτωλό».Τολμᾶ νά προσβάλλει τόν μεγάλο ἀγωνιστή καί φλογερό ἱεροκήρυκα, Μητροπολίτη Φλωρίνης κυρό Αὐγουστίνο Καντιώτη, λέγοντας «πώς ἡ φράση εἶναι νόθα καί ὅτι ἀποτελεῖ πονηρό ἐπινόημα τοῦ Φλωρίνης Αὐγουστίνου Καντιώτη, ὁ ὁποῖος σ΄ἕνα σύγγραμμά του περί Ἁγίου Κοσμᾶ, θεώρησε σκόπιμο νά ἐνσφηνώσει σέ ἕνα κείμενο του Ἁγίου τήν ἀρά τοῦ Κωλέττη. Kαί τοῦτο, προκειμένου ὅπως προσδώσει κάποιο «πατερικό ἔρεισμα» στόν ἀντιπαπικό του ἀγώνα»! Παραθέτει, ἐπίσης, σάν μεταπατερικός πατήρ καί τήν προσωπική του γνώμη: «Προσωπικά τείνω νά συνταχθῶ μέ ὅσους φρονοῦν ὅτι ἡ προτροπή αὐτή εἶναι ἐμβόλιμη. Ἀπό ποῖον, Κύριος οἶδε! Διότι εἶναι ἀδιανόητο νά φαντασθεῖ κανείς ὅτι ὁ πεπαιδευμένος στήν περιώνυμη Ἀθωνιάδα Σχολή (της ἐποχῆς ἐκείνης!), καί μαθητής Ἐυγενίου του Βουλγάρεως, Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, νά μήν εἶχε ποτέ ἀναγνώσει τήν πρός Ρωμαίους Ἐπιστολή καί νά ἀγνοοῦσε τήν ρητή ἐπιταγή τοῦ Ἀποστόλου τῶν ἐθνῶν Παύλου «Εὐλογεῖτε καί μή καταρᾶσθε» (Ρωμ. 12,14). Ή, ἀκόμη, νά μήν γνώριζε τήν μακρόθυμη ἐκείνη εὐχή τοῦ Μεγάλου Ἀποδείπνου, μέ τήν ὁποία ἱκετεύουμε τόν Θεό νά συγχωρεῖ «τούς μισοῦντας καί ἀδικοῦντας ἡμᾶς»! Καί καταλήγει : «Ἐκεῖνο, ὅμως, τό ὁποῖο ἐνοχλεῖ στήν διελκυστίνδα αὐτή, δέν εἶναι τό τί εἶπε ἤ δέν εἶπε Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός περί τοῦ Πάπα…».


Ἄς μπεῖ στόν κόπο ὁ π. Γεώργιος νά ἀνατρέξει στίς πηγές, στό αὐθεντικό ἀλβανικό καί ἑλληνικό κείμενο τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ. Ἄς μελετήσει α) τήν ἐξαιρετική γνώμη τοῦ φιλολόγου καὶ θεολόγου κ.Κωνσταντίνου Σιαμάκη[5], β) το θαυμάσιο κείμενο τοῦ ὁμοτίμου καθηγητοῦ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Α.Π.Θ. αἰδεσιμολογιωτάτου πρωτοπρεσβυτέρου π. Θεοδώρου Ζήση μέ θέμα «Ἡ ἐπικαιρότης τῶν διδαχῶν τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ»[6] καί γ) τήν ἐξέχουσα ἐρευνητικὴ καὶ ἐπιστημονική ἐργασία τῆς Γεροντίσσης Εὐθυμίας, Ἡγουμένης τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ Μεγαδένδρου μέ θέμα «Οἱ προφητεῖες τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ μέσα στὴν ἱστορία», ποὺ θὰ μποροῦσε ἄνετα καὶ ἐπάξια νὰ τῆς χαρίσει τὸν τίτλο τοῦ διδάκτορος τῆς Θεολογίας[7].


Μέ βάση τήν δεδομένη αὐτή γνώση, ἡ προσωπική ἄποψη τοῦ π. Γεωργίου ὅτι «ἡ προτροπή αὐτή εἶναι ἐμβόλιμη», χωρίς μάλιστα νά γνωρίζει καί ἀπό ποῦ προῆλθε, εἶναι ἐντελῶς περιττή καί ἀσήμαντη. Δέν πρέπει να μᾶς ἐνδιαφέρει ἡ προσωπική γνώμη τοῦ καθενός, ἀλλά τό τί ἔχουν πεῖ οἱ ἅγιοι Πατέρες.


Ἀκόμη καὶ ἂν - ὑποθετικά - ἔλειπε αὐτὴ ἡ προφητεία, ὑπάρχουν σὲ ἄλλα σημεῖα τῶν Διδαχῶν τοῦ πατρο-Κοσμᾶ ἀντιπαπικὲς ρήσεις, ποὺ δὲν ἐπιτρέπουν νὰ ἀλλοιώσουμε τὴν πίστη τοῦ ἁγίου, τὴν πίστη τῶν Ὀρθοδόξων γιὰ τὸν «πάπα». Εἶναι πολὺ χειρότερη ἡ ἄλλη ρήση τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ γιὰ τὸν «πάπα» καὶ τὸν Μωάμεθ, γιὰ τὸν δεύτερο λίγο συγκεκαλυμμένα, λόγῳ τῆς δουλείας. Τοὺς ταυτίζει μὲ τὸν Ἀντίχριστο καὶ βρίσκεται στὴν Η´ Διδαχή του : «Ὁ Ἀντίχριστος εἶναι· ὁ ἕνας εἶναι ὁ πάπας καὶ ὁ ἕτερος εἶναι αὐτὸς, ὁποῦ εἶναι εἰς τὸ κεφάλι μας, χωρὶς νὰ εἰπῶ τὸ ὄνομά του, τὸ καταλαβαίνετε, μὰ λυπηρὸν εἶναι νὰ σᾶς τὸ εἰπῶ, διότι αὐτοὶ οἱ Ἀντίχριστοι εἶναι εἰς τὴν ἀπώλειαν, καθὼς τὸ ἔχουν. Ἡμεῖς ἐγκράτεια, αὐτοὶ ἀπώλεια· ἡμεῖς νηστεία, αὐτοὶ πολυφαγία· ἡμεῖς παρθενία, αὐτοὶ πορνεία· ἡμεῖς δικαιοσύνη, αὐτοὶ ἀδικία»[8]. Ἄλλωστε καὶ σ’αὐτὰ, ποὺ ἀναφέρει ὁ ἅγιος Κοσμᾶς, ὅτι ὅλες οἱ ἄλλες πίστες εἶναι ψεύτικες, κάλπικες, τοῦ Διαβόλου, καὶ μόνη ἡ πίστη τῶν Ὀρθοδόξων εἶναι καλὴ καὶ ἁγία, δὲν περιλαμβάνει καὶ τὸν «πάπα»; Καὶ τὸ ὅτι τὰ εὐρωπαϊκὰ ρηγᾶτα, οἱ εὐρωπαϊκοὶ λαοί, θὰ μᾶς ἔβλαπταν στὴν πίστη, ἂν ὑποτασσόμασταν στοὺς Φράγκους, ἀντὶ γιὰ τοὺς Τούρκους, τὸν παπισμὸ καὶ τὸν προτεσταντισμὸ δὲν ἐννοεῖ; Ὑπῆρχε τότε ἄλλη πίστη στὴν Εὐρώπη;


Σχετικά μέ τό χωρίο ἀπό τήν πρός Ρωμαίους ἐπιστολή, πού ἐπικαλεῖται ὁ π. Γεώργιος, ὁλόκληρος ὁ 14οςστίχος λέει : «Εὐλογεῖτε τούς διώκοντας ὑμᾶς, εὐλογεῖτε καί μή καταρᾶσθε». Ἐδῶ ὁ Ἀπ. Παῦλος διδάσκει ἐμᾶς τούς χριστιανούς νά εὐλογοῦμε καί νά μήν καταριώμαστε αὐτούς, πού μᾶς διώκουν, γιά νά μάθουμε νά μήν μνησικακοῦμε οὔτε νά καταριώμαστε τούς ἐχθρούς μας[9]. Τό ἴδιο μᾶς παραγγέλλει καί ὁ Κύριος, λέγοντας«ἀγαπᾶτε τούς ἐχθρούς ἡμῶν, εὐλογεῖτε τούς καταρωμένους ὑμᾶς, καλῶς ποιεῖτε τοῖς μισοῦσιν ὑμᾶς καί προσεύχεσθε ὑπέρ τῶν ἐπηρεαζόντων ὑμᾶς καί διωκόντων ὑμᾶς»[10]. Τό ἴδιο λέει καί ἡ εὐχή τοῦ Μεγάλου Ἀποδείπνου.


Βεβαίως, ὁ ἅγιος Κοσμᾶς τά γνώριζε αὐτά. Ὅμως, τήν ἐποχή τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ, οἱ διώκοντες τό ὑπόδουλον γένος ἦταν οἱ Τοῦρκοι καί ὄχι ὁ «πάπας». Γνώριζε ὁ πατρο-Κοσμᾶς ὅτι ὁ Τοῦρκος δέν μᾶς πειράζει τήν πίστη. Μόνο χρήματα θέλει. Ὅμως, ὁ «πάπας», ὡς αἱρετικός, θά μᾶς πείραζε τήν πίστη. Γι’αὐτό καί εἶπε «καλύτερα τούρκικο φέσι, παρά παπική τιάρα». Ἡ κατάρα τοῦ πατρο-Κοσμᾶ στόν «πάπα», δικαιολογεῖται α) ἀπό τό ὅτι εἶναι αἱρετικός καί β) ἀπό τό ὅτι ἤθελε νά προφυλάξει τούς ὑπόδουλους ἀπό τήν ἀλλοίωση τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως ἐκ μέρους τοῦ «πάπα». Ἡ κατάρα τοῦ πατρο-Κοσμᾶ ἰσοδυναμεῖ μέ τά ἀναθέματα ἐναντίον τῶν αἱρετικῶν, πού ἐκφωνοῦνται τήν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπό τό Συνοδικό τῆς Ζ΄ Ἁγίας καί Οἰκουμενικῆς Συνόδου ὑπέρ τῆς Ὀρθοδοξίας, τά ὁποία ἔχουν καταργήσει τά τελευταῖα χρόνια οἱ Οἰκουμενιστές. Ἑπομένως, ἡ κατάρα καί τό ἀνάθεμα ἐπιτρέπονται μόνο, ὅταν ὑπάρχει αἵρεση.


Ἐπίσης, ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ἦταν βαθύς γνώστης καί τοῦ ἄλλου χωρίου ἀπό τό Εὐαγγέλιο τῆς Κρίσεως καί τῆς Δευτέρας Παρουσίας, τό ὁποῖο ἀποσιωπᾶ ὁ π. Γεώργιος, ὅπου ὁ ἴδιος ὁ Χριστός λέει : «Πορεύεσθε ἀπ'ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τό πῦρ τό αἰώνιον τό ἡτοιμασμένον τῶ διαβόλω καί τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ»[11]. Ἄς προσέξουμε ἐδῶ τήν λέξη «κατηραμένοι». Αὐτή ἡ λέξη, πού τρομάζει καί ἀναστατώνει τόν κόσμο, εἶναι μέσα στό Εὐαγγέλιο. Αὐτή τή λέξη τή λέει ὁ Χριστός. Λέει λόγο, πού δέν εἶπε ποτέ. Ἐκεῖνος, πού ἦταν ὅλο ἀγάπη καί συγχώρεση, κι ἀκόμη καί γιά τούς σταυρωτές του εἶπε : « Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς…»[12], τώρα εἶναι ὁ ἴδιος, πού ἔρχεται ἀπό τόν οὐρανό καί ἐνώπιον ὅλου τοῦ κόσμου λέει : «Πορεύεσθε ἀπ'ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τό πῦρ τό αἰώνιον τό ἡτοιμασμένον τῶ διαβόλω καί τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ». Αὐτή ἡ κατάρα ὁδηγεῖ στήν κόλαση καί στήν τιμωρία. Ἄς ἀντιληφθοῦμε τί λέει ὁ Χριστός. Λέει καθαρά καί ξάστερα κατάρα καί κατηραμένοι. Ποιοί εἶναι οἱ κατηραμένοι; Εἶναι αὐτοί, πού δέν ἔχουν αὐτιά ν' ἀκούσουν, καί καρδιά νά αἰσθανθοῦν τά λόγια τοῦ Χριστοῦ˙ αὐτοί, πού δέν χύνουν ἕνα δάκρυ γιά τ'ἁμαρτήματά τους˙ αὐτοί, πού δέν τήρησαν τίς ἐντολές Του καί μάλιστα τήν ἐντολή τῆς ἀγάπης. Εἶναι οἱ ἀμετανόητοι ἁμαρτωλοί, οἱ ἀσεβεῖς, οἱ ἄθεοι, οἱ αἱρετικοί, οἱ ἀλλόθρησκοι, οἱ οἰκουμενιστές.


Στή συνέχεια, ὁ π. Γεώργιος χαρακτηρίζει τούς ὑπευθύνους τῶν ἱστολογίων, πού δημοσίευσαν ἐλεγκτικές κριτικές, τίς ὁποῖες ὀνομάζει «ἀγενεῖς καί χυδαῖες ἐπιθέσεις», κατά τοῦ Σεβ. Μητρ. Ἀργολίδος, ὡς ἀποκομμένους ἀπό τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, παρασυναγωγές, ὀργανώσεις καί ἐλεύθερους σκοπευτές.


Στό σημεῖο αὐτό θά θέλαμε νά τονίσουμε στόν π. Γεώργιο ὅτι οὐδόλως οἱ ὑπεύθυνοι τῶν ἱστολογίων, στούς ὁποίους ἀναφέρεται, εἶναι ἀποκομμένοι ἀπό τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, παρασυναγωγές, ὀργανώσεις καί ἐλεύθεροι σκοπευτές, ἀλλά οἱ οἰκουμενιστές θέτουν οὐσιαστικῶς ἑαυτούς ἐκτός Ἐκκλησίας. Τό ὑπογράψαμε αὐτό τό 2009, μαζί μέ ὀκτώ Σεβασμιωτάτους Μητροπολίτες καί πάνω ἀπό 24.000 κληρικούς καί λαϊκούς, στό ἐξαίσιο, θεολογικώτατο καί ἐπιστημονικότατο κείμενο «Ὁμολογία Πίστεως κατά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ», λέγοντας : «…Αὐτήν τήν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἔχουν ἀποδεχθεῖ πολλοί πατριάρχες, ἀρχιεπίσκοποι, ἐπίσκοποι, κληρικοί, μοναχοί καί λαϊκοί. Τήν διδάσκουν «γυμνῆ τῆ κεφαλῆ», τήν ἐφαρμόζουν καί τήν ἐπιβάλλουν στήν πράξη, κοινωνοῦντες παντοιοτρόπως μέ τούς αἱρετικούς, μέ συμπροσευχές, ἀνταλλαγές ἐπισκέψεων, ποιμαντικές συνεργασίες, θέτοντας οὐσιαστικῶς ἑαυτούς ἐκτός Ἐκκλησίας…»[13].


Στή συνέχεια, ὁ π. Γεώργιος ἀναφέρει : «Ἀκατάληπτη καί λίαν προβληματική παραμένει ἡ ὁποιαδήποτε ἐκ τῶν ἔνδον καί ἀπό τό περιβάλλον ἑνός Ἱεράρχου προερχόμενη κατά μέτωπο ἐπίθεση, ἐναντίον κάποιου ἄλλου Ἱεράρχου τῆς Ἐκκλησίας».


Ἐδῶ γίνεται φανερό ὅτι ὁ π. Γεώργιος καί οἱ ὁμόφρονές του οἰκουμενιστές, θέλουν νά ἐπιβάλουν τήν φίμωση τῶν ὑγιῶς καί ὀρθοδόξως ἀντιδρώντων καί ἀντιφρονούντων Ἐπισκόπων. Ἔρχεται, λοιπόν, σέ φανερή ἀντίθεση μέ τόν ἴδιο τόν ἑαυτό του καί μέ τά ἴδια τά λόγια του ὁ π. Γεώργιος, ὅταν, πρός τό τέλος τοῦ ἄρθρου του, ὑπεραμυνόμενος τοῦ ὑπ’ἀριθ. Πρωτ. 187/Διεκπ. 79/15-1-2015 ἐγκυκλίου σημειώματος τῆς ΔΙΣ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μέ θέμα «Λειτουργία ἱστοσελίδων ἐκ μέρους ἐκκλησιαστικῶν φορέων καί ἐκ μέρους κληρικῶν και μοναχῶν», ἀναφέρει ὅτι αὐτή «δέν ἀποτελοῦσε ποσῶς «φίμωτρο» ». Νά, ὅμως, πού ἄθελά του ἀποκαλύπτεται. Πολύ φοβόμαστε - μακάρι νά μήν ἀληθεύει - ὅτι πίσω ἀπό αὐτή τήν ἐγκύκλιο τῆς ΔΙΣ ὑποβόσκει Φαναριώτικος δάκτυλος. Ἑπομένως, ἡ ἀντίδραση καί ἡ ἐνημέρωση δέν συμφέρει τους οἰκουμενιστές, διότι ἀποκαλύπτει καί ἀκυρώνει τά κρυφά σχέδιά τους, ξυπνᾶ καί εὐαισθητοποιεῖ τό Ὀρθόδοξο ποίμνιο, τό ὁποῖο ἀπορρίπτει μετά βδελυγμίας τά οἰκουμενιστικά μαγειρέματα. Παρέλκει νά τονίσουμε ὅτι κάθε ὑγιής καί ὀρθόδοξη ἀντίδραση στά οἰκουμενιστικά δρώμενα δέν ἀποτελεῖ καθόλου «κατά μέτωπο ἐπίθεση», ἀλλά χρέος ἐλέγχου, προφυλάξεως καί διατηρήσεως τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως ἔναντι τῆς οἰκουμενιστικῆς λαίλαπας. Εἶναι φυσικό νά δημιουργεῖται θεολογική καί ὄχι προσωπική ἀντιπαράθεση μεταξύ Ἱεραρχῶν, ὅταν ὁ ἕνας ὑπερασπίζεται τήν Ὀρθοδοξία καί ὁ ἄλλος τήν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, διότι ἐδῶ θίγονται θέματα πίστεως.


Ἀπό’δῶ καί πέρα, ὁ π. Γεώργιος ἀρχίζει τήν συκοφαντική καί ἄδικη ἐπίθεση ἐναντίον τῆς ἐλαχιστότητός μας, χωρίς βέβαια νά ἔχει τά ἀνάλογα ἐπιχειρήματα. Ἄν ἤθελε πραγματικά ὁ π. Γεώργιος ν’ ἀπαντήσει σοβαρά στό κείμενό μας καί ὄχι νά μᾶς σπιλώσει καί νά μᾶς μέμψει ἀδίκως, θά ἔπρεπε νά γράψει ἕνα κείμενο μέ παραπομπές σέ πηγές καί βοηθήματα μέ θεολογική καί ἐπιστημονική ἐπιχειρηματολογία, καί ὄχι προσωπικά λόγια τοῦ ἀέρα.


Λέει, λοιπόν : «Μιά ἀπό τίς πλέον βάναυσες ἐπιθέσεις κατά τοῦ Μητροπολίτου Ἀργολίδος, ἦταν ἐκείνη ἡ ὁποία προῆλθε ἀπό τόν κάλαμο κληρικοῦ, στενοῦ συνεργάτου ἑνός Ἐπισκόπου, πού θεωρεῖται σημαιοφόρος τοῦ ἀντιαιρετικοῦ ἀγῶνος».


Ὁ π. Γεώργιος χαρακτηρίζει σκόπιμα τό κείμενό μας ὡς «μιά ἀπό τίς πλέον βάναυσες ἐπιθέσεις κατά τοῦ Μητροπολίτου Ἀργολίδος», γιά νά περάσει τό λανθασμένο μήνυμα ὅτι εἴμαστε ἀκραίοι, φανατικοί, φονταμενταλιστές καί ἐπιθετικοί. Πληροφοροῦμε τόν π. Γεώργιο ὅτι δέν εἴμαστε ‘τζιχαντιστές’, γιά νά ἐπιτιθέμεθα καί νά κόβουμε κεφάλια. Εἴμαστε Ὀρθόδοξοι κληρικοί μέ σπουδές στήν Ὀρθόδοξη Θεολογία καί εἰδίκευση στήν Ἁγία Γραφή καί τήν Πατερική Γραμματεία. Ἀντιτιθέμεθα, ἑπόμενοι τοῖς ἁγίοις πατρᾶσι, στήν παναίρεση τῆς ἐποχῆς μας, τόν Οἰκουμενισμό, διότι δέν εἶναι διδασκαλία τοῦ Κυρίου καί τῶν Πατέρων. Τά ὅσα γράφονται ἐκ μέρους μας, γράφονται μέ πόνο καρδίας καί ὄχι ἀπό κάποια προσωπική ἐμπάθεια καί μῖσος πρός ὁποιοδήποτε πρόσωπο. Τό κίνητρό μας εἶναι ἀνιδιοτελές. Σκοπός μας δέν εἶναι νά θίξουμε τά πρόσωπα, ἀλλά νά στηλιτεύσουμε πλανεμένες ἀπόψεις καί θεωρίες. Βασικός κανόνας μας εἶναι ὅτι πρέπει νά ἀγαπᾶμε τά πρόσωπα, ἀλλά νά ἐλέγχουμε καί νά ἀποστρεφόμαστε τίς πλανεμένες ἰδέες καί τίς ἐνέργειές τους. Στόχος μας, ἐπίσης, εἶναι ἡ ὑπεράσπιση τῆς Ὀρθοδόξου διδασκαλίας ἔναντι τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Μοναδικό ἐνδιαφέρον μας εἶναι ἡ Ἁγία Ὀρθοδοξία μας, μόνο μέσα στήν ὁποία ἔχει ὁ ἄνθρωπος σωτηρία, ἡ ὁποία γιά κανένα λόγο καί καμμία σκοπιμότητα δέν πρέπει νά στρεβλώνεται καί νά προδίδεται ἀκόμη καί ἀπό ἀνωτάτους Ὀρθοδόξους ἐκκλησιαστικούς ἡγέτες καί θεολόγους. Δέν ἐπιτρέπεται ἀντορθόδοξες θέσεις νά προβάλλονται ἐπισήμως ὡς θέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Προσευχόμασθε νά φωτίσει ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός τούς μέν Ὀρθοδόξους, πού εἶναι μπλεγμένοι στά δίχτυα τοῦ σατανοκινήτου διαχριστιανικοῦ καί διαθρησκειακοῦ συγκρητιστικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, νά μετανοήσουν καί νά ἐγκαταλείψουν αὐτήν τήν σύγχρονη παγίδα τοῦ Διαβόλου, τούς δέ πεπλανημένους αἱρετικούς καί ἑτεροδόξους νά ἐπισυναγάγει διά τῆς μετανοίας καί τῆς ἀποκηρύξεως τῆς πλάνης τους στήν Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική, Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Ἐάν τό κείμενό μας χαρακτηρίζεται ἐσφαλμένως ὡς «μιά ἀπό τίς πλέον βάναυσες ἐπιθέσεις κατά τοῦ Μητροπολίτου Ἀργολίδος», τότε πῶς πρέπει νά χαρακτηριστοῦν οἱ δύο προαναφερόμενες ἐνέργειες τοῦ Σεβασμιωτάτου;


Στή συνέχεια λέει ὁ π. Γεώργιος : «Σέ μιά φλύαρη δεκαεξασέλιδη φύρδην μίγδην «ἀπανταχούσα» του, ὁ ἐν λόγω κληρικός δέν δίστασε νά χαρακτηρίσει, μέ οὐκ ὀλίγη ἔπαρση, τόν Μητροπολίτη Νεκτάριο «ἀδιάβαστο», «ἀθεολόγητο», «ἀκριβές ἀντίγραφο καί ὑπόδειγμα Οικουμενιστή Ἐπισκόπου», πού προβάλλει «σαθρά» ἐπιχειρήματα προκειμένου νά τεκμηριώσει τά λεγόμενά του, καί δέν διστάζει νά προβαίνει στήν «νόθευση τῆς (περί Πάπα) προφητείας τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ», ἤ στήν «κολόβωση» ρημάτων τοῦ Ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ».


Ὁ π. Γεώργιος χαρακτηρίζει τό κείμενό μας «φλύαρη δεκαεξασέλιδη φύρδην μίγδην «ἀπανταχούσα» »,χαρακτηρισμός πού μᾶλλον ταιριάζει στό δικό του ἄρθρο, ἀλλά καί στό φλύαρο δωδεκασέλιδο φύρδην μίγδην κείμενο τοῦ Σεβ. Μητρ. Ἀργολίδος. Ἡ οὐσία δέν εἶναι πόσες σελίδες εἶναι ἕνα κείμενο, ἀλλά ποιό εἶναι τό περιεχόμενο καί ἡ κατοχύρωσή του.


Λέγει, ὁ π. Γεώργιος, ὅτι ἔχουμε «οὐκ ὀλίγη ἔπαρση». Τό γεγονός, ὅμως, ὅτι τόσο ὁ π. Γεώργιος ὅσο καί ὁ Σεβ. Ἀργολίδος ἀποδεικνύονται μέ τά γραφόμενά τους μεταπατερικοί, ἀμφισβητώντας τούς ἀντιπαπικούς ἁγίους Πατέρες μας, ὅπως τόν ἅγιο Κοσμᾶ τόν Αἰτωλό καί τόν ἅγιο Μᾶρκο τον Εὐγενικό, γιά χάρη οἰκουμενιστικῶν σκοπιμοτήτων και φιλοδοξιῶν, καταδεικνύει τό ποιός διακατέχεται ἀπό «οὐκ ὀλίγη ἔπαρση».Διότι, τί ἄλλο πρέπει νά διαθέτει κανείς παρά ἑωσφορικό ἐγωισμό, γιά νά θεωρεῖ ὅτι οἱ ἅγιοι Πατέρες εἶναι ξεπερασμένοι γιά τήν ἐποχή μας καί πρέπει νά τεθοῦν στό περιθώριο, ἔτσι ὥστε οἱ σύγχρονοι μεταπατερικοί νά ἀναδειχθοῦν οἱ νέοι πατέρες τῆς ἐποχῆς μας, τοποθετώντας τούς ἑαυτούς τους ὑπεράνω Πατέρων, Συνόδων καί Ἐκκλησίας; Δόξα τῶ Θεῶ, ἐμεῖς δέν ἔχουμε πέσει σέ τέτοια αἵρεση. Θεός φυλάξοι!


Οἱ χαρακτηρισμοί, πού ὁ π. Γεώργιος ἀποδίδει σ’ἐμᾶς, μέ τούς ὁποίους δῆθεν ἀπευθυνθήκαμε στόν Σεβ. Μητρ. Ἀργολίδος εἶναι ἀνακριβεῖς. Οἱ λέξεις «ἀδιάβαστος» καί «ἀθεολόγητος» δέν ὑπάρχουν στά γραφόμενά μας στό κείμενο. Δέν γράψαμε ὅτι ὁ Σεβ. «προβάλλει «σαθρά» ἐπιχειρήματα προκειμένου νά τεκμηριώσει τά λεγόμενά του», ἀλλά ὅτι «οἱ δικαιολογίες τοῦ Σεβ. εἶναι σαθρές». Δέν γράψαμε, ἐπίσης, ὅτι ὁ Σεβ. «δέν διστάζει νά προβαίνει στήν «νόθευση τῆς (περί Πάπα) προφητείας τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ», ἤ στήν «κολόβωση» ρημάτων τοῦ Ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ», ἀλλά ἡ ἐπικεφαλίδα μιᾶς παραγράφου τοῦ κειμένου μας εἶχε ὡς τίτλο «Ἡ νόθευση τῆς προφητείας τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ : «Τόν Πάπα νά καταρᾶσθε» » καί στή συνέχεια γράψαμε «ὁ Σεβ. στήν ἐν λόγω ἐπιστολή δέν δίστασε νά διαστρεβλώσει τόν μεγάλο διδάχο τοῦ Γένους μας, τόν ἱσαπόστολο καί ἐθνομάρτυρα ἅγιο Κοσμᾶ τόν Αἰτωλό». Μιά ἄλλη ἐπικεφαλίδα ἄλλης παραγράφου τοῦ κειμένου μας εἴχε ὡς τίτλο «Ἡ κολόβωση καί τοῦ ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ» καί στή συνέχεια γράψαμε ὅτι «στήν ἴδια ἐπιστολή ὁ Σεβ. δέν διστάζει νά ἐπιστρατεύσει τόν ἀντίπαπα καί παπομάστιγα, τόν ἄτλαντα καί μέγα πρόμαχο τῆς Ὀρθοδοξίας, Ἅγιο Μάρκο ἐπίσκοπο Ἐφέσου τόν Εὐγενικό, παραθέτοντας ὁρισμένα ἀποσπάσματα φράσεών του, τά ὁποία εἰπώθηκαν κατά τήν ληστρική σύνοδο τῆς Φεράρας - Φλωρεντίας» καί ὅτι «θά ἔπρεπε ὁ Σεβ., ἐάν ἤθελε νά μήν κολοβώσει τόν ἅγιο καί νά μήν δώσει μιά παραπλανητική εἰκόνα γι' αὐτόν, νά μνημονεύσει καί ὅσα περί παπισμοῦ εἶπε ὁ Ἅγιος περί τό τέλος τῆς ψευδοσυνόδου (στήν Φλωρεντία), ὅπως ἐπίσης καί μετά τήν ψευδοσύνοδο μέχρι τῆς ὁσιακῆς κοιμήσεώς του».


Σχετικά μέ τόν ἄτλαντα τῆς Ὀρθοδοξίας καί ἀγωνιστή ἅγιο Μᾶρκο Ἐφέσου τόν Εὐγενικό, ἔχουμε νά παρατηρήσουμε ὅτι εἶναι πολύ φυσικό ὁ π. Γεώργιος νά στηρίζει τόν Σεβ. Ἀργολίδος στήν στρέβλωση καί κολόβωση τοῦ ἁγίου, διότι ὁ ἴδιος ὁ π. Γεώργιος ἦταν αὐτός, πού πολύ νωρίτερα ἀπό Σεβ. Ἀργολίδος, τόλμησε πρῶτος νά κολοβώσει καί νά στρεβλώσει τόν ἅγιο Μᾶρκο μέ ἄρθρο του[14]. Μᾶλλον, ὁ Σεβ. Ἀργολίδος μαθητεύει στόν π. Γεώργιο.


Στή συνέχεια ἀναρωτιέται ὁ π. Γεώργιος : «Πῶς, δεκαπέντε, μόλις, μέρες μετά τήν ἐξαπόλυση μιᾶς ἐγκυκλίου τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς κατά Ἑλλάδα Ἐκκλησίας περί συνετῆς χρήσεως ἱστοσελίδων ἐκ μέρους «παντός βαθμοῦ» κληρικῶν καί μοναχῶν, (ἐγκυκλίου πού δέν ἀποτελοῦσε ποσῶς «φίμωτρο», ὡς ἐλέχθη, ἀλλά μᾶλλον πρόσκληση σέ κοσμιότητα καί αὐτοσυγκράτηση), πῶς, λοιπόν, ἕνας Ἱεράρχης ἀνέχεται (ἄν δέν εὐλογεῖ) μιάν ἀπρεπέστατη καί ταπεινωτική συμπεριφορά κληρικοῦ του, ἔναντι ἑνός συνεπισκόπου του»;


Μέ τό ἀνωτέρω ἐρώτημα, οὐσιαστικά ὁ π. Γεώργιος ζητᾶ τήν τιμωρία μας μέ βάση τήν πρόσφατη ἐγκύκλιο τῆς ΔΙΣ.


Σχετικά, ὅμως, μέ τήν ἐν λόγω ἐγκύκλιο θά πρέπει νά ἐπισημάνουμε ὅτι, σύμφωνα μέ τήν Σύναξη Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καί Μοναχῶν[15], ἡ ἐ­λευ­θε­ρί­α τοῦ λό­γου καί τῆς διακί­νη­σης τῶν ἰ­δε­ῶν εἶ­ναι παράλ­λη­λα καί θεῖ­ο δι­καί­ω­μα, ὡς ἄ­με­σα συ­να­πτό­με­νο μέ τόν πυ­ρή­να τῆς θε­όσ­δο­της ἐλευ­θε­ρί­ας τοῦ ἀν­θρω­πί­νου προ­σώ­που.


Οἱ «ἐ­νο­χλη­τι­κές» στήν Ἱ­ε­ραρ­χί­α ἀ­ναρ­τή­σε­ις καί δη­μο­σι­εύ­σε­ις εἶ­ναι αὐ­τές, πού ἐλέγχουν καί καυτηριά­ζουν τά κα­κῶς κεί­με­να σέ σχέ­ση μέ τά πα­ρα­δε­δο­μέ­να. Εἶ­ναι αὐ­τές, πού ἐλέγχουν τήν ἐκκοσμί­κευ­ση τῆς κα­θό­λου ἐκ­κλη­σι­α­στι­κῆς ζω­ῆς καί ἰ­δι­αί­τε­ρα τῶν κλη­ρι­κῶν κά­θε βαθμοῦ καί δικαιοδο­σί­ας. Ἀ­κό­μη πιό πο­λύ ἐ­νο­χλοῦν οἱ ἱ­στο­σε­λί­δες, πού φι­λο­ξε­νοῦν καί δι­α­κι­νοῦν ἀπόψεις κα­τά τῆς ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κῆς παναι­ρέ­σε­ως τοῦ Οἰ­κου­με­νι­σμοῦ, τῶν «συμ­προ­σευ­χῶν» κά­θε εἴ­δους καί τῶν συνα­φῶν δογ­μα­τι­κῶν ἀ­πο­κλί­σε­ων ἀ­πό τά ὀρ­θά, ὅ­πως τά πε­ρί «βα­πτι­σμα­τι­κῆς θε­ο­λο­γί­ας», «θεωρίας τῶν ἐκκλησι­α­στι­κῶν κλά­δων», «ἀ­δελ­φῶν ἐκ­κλη­σι­ῶν» κ.λπ. Ἐ­νο­χλοῦν ἐ­κεῖ­νες οἱ ἱ­στο­σε­λί­δες, πού ἔ­χουν τό θάρ­ρος νά δι­α­δί­δουν καί νά ὁ­μο­λο­γοῦν τά ὀρ­θά, «ἑ­πό­με­ναι τοῖς ἁ­γί­οις πα­τρά­σιν».


Τίθενται, λοιπόν, τά παρακάτω ἐρωτήματα: Εἶ­ναι λό­γος ἐμ­πα­θής καί προ­σβλη­τι­κός ἐ­κεῖ­νος, μέ τόν ὁ­ποῖ­ο ἐ­λέγ­χον­ται πρό­σω­πα καί κα­τα­στά­σεις γιά ἐκ­κο­σμί­κευ­ση καί ἐγ­κα­τά­λει­ψη τῶν ὀρ­θο­δό­ξων προ­τύ­πων; Εἶ­ναι λό­γος πα­ρα­τα­ξια­κός, προπαγανδι­στι­κός καί σχι­σμα­τι­κός ἐ­κεῖ­νος, μέ τόν ὁ­ποῖ­ο ἐ­λέγ­χον­ται ἱ­ε­ράρ­χες καί πνευ­μα­τι­κοί τα­γοί γιά νό­θευ­ση τῶν ὀρ­θό­δο­ξων δογ­μά­των καί τῆς ὀρ­θό­δο­ξης ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γί­ας, γιά οἰ­κου­με­νι­σμό καί ἀ­προ­ϋ­πό­θε­το δογ­μα­τι­κά φι­λε­νω­τι­σμό;


Οἱ ἅγιοι Πατέρες μᾶς ἔχουν προειδοποιήσει ὅτι στούς ἐσχάτους καιρούς τό φυσικό θά θεωρεῖται ἀφύσικο, ἐνῶ τό ἀφύσικο ὡς φυσικό. Τό κατά φύσιν θά θεωρεῖται παρά φύσιν, ἐνῶ τό παρά φύσιν ὡς κατά φύσιν. Ἡ Ὀρθοδοξία θά θεωρεῖται αἵρεση, ἐνῶ ἡ αἵρεση καί δή ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ὡς Ὀρθοδοξία. Ὁ Ὀρθόδοξος ὡς αἱρετικός, ἐνῶ ὁ αἱρετικός καί οἰκουμενιστής ὡς Ὀρθόδοξος. Ἐάν κάποιος σήμερα δεν εἶναι οἰκουμενιστής, δεν εἶναι χριστιανός.


Ἡ ἐ­λευ­θε­ρί­α τοῦ λό­γου δι­α­σφα­λί­ζε­ται ἀ­πό τά ἄρ­θρα τοῦ Συν­τάγ­μα­τος 5 παρ. 1, 5Α, 14 παρ. 1 καί 2 καί ἀ­πό τό ἄρ­θρο 10 τῆς ΕΣΔΑ, πού ἔ­χει ὑ­περ­νο­μο­θε­τι­κή ἰ­σχύ. Κα­νείς δέν ἐξαι­ρεῖ­ται ἀ­πό τήν ἐ­λευ­θε­ρί­α τοῦ λό­γου. Ἑ­πο­μέ­νως, οἱ κλη­ρι­κοί καί οἱ μο­να­χοί ἀ­πο­λαμβάνουν πλή­ρως τῆς ἐ­λευ­θε­ρί­ας τοῦ λό­γου, ὅπως καί κά­θε ἄλ­λος πο­λί­της. Ἤ­δη αὐ­τό ἔ­χει κρι­θεῖ ἀ­με­τά­κλη­τα ἀ­πό τό ΣτΕ.


Θά μπορούσαμε νά ἀντιστρέψουμε τό ἐρώτημα τοῦ π. Γεωργίου γιά τό πῶς δέν μᾶς τιμωρεῖ ὁ Ἐπίσκοπός μας καί νά τό διατυπώσουμε ὡς ἐξῆς: Πῶς ἕνα καί πλέον αἰώνα τώρα οἱ παντός βαθμοῦ οἰκουμενιστές κληρικοί, δέν ἔχουν ἐπιτιμηθεῖ ἀκόμη μέ τήν ποινή τῆς καθαιρέσεως, πού προβλέπουν οἱ Θεῖοι καί Ἱεροί Κανόνες γιά περιπτώσεις ἐμφανοῦς καταπατήσεώς τους;


Καί καταλήγει τό ἄρθρο του ὁ π. Γεώργιος, λέγοντας : «παρόμοια φαινόμενα, ἄν μή τί ἄλλο, δηλώνουν πώς «κάτι σάπιο ὑπάρχει στό βασίλειο τῆς Δανιμαρκίας» (Σαίπξπηρ, «Ἄμλετ»)».


Ἐδῶ θά πρέπει νά πανηγυρίσουμε, γιατί ἐπιτέλους ὁ π. Γεώργιος θυμήθηκε νά βάλει καί μιά παραπομπή, ἔστω καί στό τέλος. Καί τί εἴδους παραπομπή! Ὄχι, βεβαίως στούς ἁγίους Πατέρες, πού τούς θεωρεῖ παρακατιανούς, ἀλλά στόν Σαίξπηρ. Ὁ Σαίξπηρ εἶναι γιά τόν π. Γεώργιο «πατήρ».


Θά θέλαμε, κατακλείοντας, νά ἀντιστρέψουμε καί πάλι τήν τελευταία φράση τοῦ π. Γεωργίου, στηριζόμενοι στίς τελευταῖες πρόσφατες πληροφορίες σχετικά μέ τήν ἀπενοχοποίηση τοῦ κολοφῶνος καί τῆς κορωνίδος τῶν ἁμαρτιῶν, τοῦ αἰσχίστου καί καταδικαστέου σοδομικοῦ πάθους τῆς ἀνατροπῆς τῆς ἀνθρωπίνης ὀντολογίας και φυσιολογίας, στίς πρόσφατες συζητήσεις τῆς διορθοδόξου προπαρασκευαστικῆς ἐπιτροπῆς στή Γενεύη[16], στήν ὁποία βασικό μέλος εἶναι καί ὁ π. Γεώργιος, σχετικά μέ τήν θεματολογία τῆς συγκληθησομένης - ἐκτός ἀπροόπτου - Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου τό 2016. Μήπως, λοιπόν, παρόμοια φαινόμενα, ἄν μή τί ἄλλο, δηλώνουν πώς κάτι σάπιο ὑπάρχει στό βασίλειο τῶν οἰκουμενιστῶν;

Οι τρεις Καλόγεροι και ο Άγιος Αντώνιος

                Πρωτ. Γεωργίου Δορμπαράκη

Σταμάτησαν σ᾽ ἕνα ξέφωτο νά ξαποστάσουν. Προσπάθησαν νά βροῦν λίγη σκιά, κάτω ἀπό τά ἀραιά φύλλα κάποιων μικρῶν δέντρων. ῾Ο ἥλιος φαινόταν νά τούς εἶχε τσακίσει. ῾Ο ἱδρώτας ἔτρεχε ποτάμι ἀπό τό μέτωπό τους, ἐνῶ οἱ μανδύες τους κολλοῦσαν πάνω στά κουρασμένα κορμιά τους. Καί οἱ τρεῖς ἔκαναν τήν ἴδια κίνηση: ἔβγαλαν γρήγορα τό φλασκί ἀπό τό ταγάρι τους καί τό σήκωσαν στά διψασμένα χείλη τους. ᾽Ανασήκωσαν λίγο ἀπό τό κεφάλι τους καί τόν μαῦρο σκοῦφο τους.
῾Δόξα Σοι, ὁ Θεός᾽, ἀκούστηκε ψιθυριστή ἡ φωνή τους.
῾Σέ λίγο φτάνουμε στόν προορισμό μας᾽, εἶπε μέ ἀνακούφιση ὁ μεγαλύτερος, ὁ π. ᾽Αββακούμ, ἕνας λιοκαμένος καλόγερος μεσαίου ἀναστήματος πού τώρα ἔπαιρναν τά γένια του λίγο ν᾽ ἀσπρίζουν.
῾᾽Ελπίζουμε νά βροῦμε καί πάλι τόν Γέροντα, ὅπως καί πέρσι᾽, συμπλήρωσε ὁ νεώτερος, ὁ π. ᾽Ιωάννης, ψηλός καί ἀρκετά ἀδύνατος αὐτός, μέ ἀραιά λεπτά μαῦρα γένια.

῾῾Ο Γέροντας δέν φεύγει ἀπό τήν καλύβη του ποτέ, ἐκτός κι ἄν συντρέξει πολύ μεγάλη ἀνάγκη᾽, πῆρε τόν λόγο ὁ τρίτος, ὁ π. Βαρνάβας, ὁ πιό εὔσωμος ἀπό τούς ἄλλους καστανογένης καλόγερος, μέ ρόζους στά χέρια ἀπό τίς πολλές χειρωνακτικές ἐργασίες.
῾Νά, σάν τήν περίπτωση πρίν λίγα χρόνια, πού ἔμαθε γιά τούς χριστιανούς πού διώκονταν λόγω τῆς πίστης τους στήν ᾽Αλεξάνδρεια. ῎Ενιωσε τήν ἀνάγκη, εἶπε, νά πάει νά τούς δεῖ, νά τούς παρασταθεῖ, νά προσευχηθεῖ γιά τήν καλή ὁμολογία τους. Κι ἀκόμη νά τούς ἐνισχύσει μέ τήν δική του παρουσία. ῞Ολοι δά ξέρουν τήν μεγάλη φήμη του ὡς ἁγίου. Καί μόνο ἡ ἐμφάνισή του στήν δίκη τους – ἄς τήν ποῦμε δίκη βέβαια – ἔκανε τούς ὑποψήφιους μάρτυρες νά πάρουν μεγάλο θάρρος. ῎Ακουσα μάλιστα ὅτι καί ὁ ἴδιος ὁ κριτής σάν νά φοβήθηκε πού τόν εἶδε μπροστά του. Θά ἐπέτρεψε φαίνεται ὁ Κύριός μας τό φῶς τῆς ἁγιότητάς του νά τό δεῖ κι ἐκεῖνος. Σάν φωτιά πού κατακαίει βεβαίως᾽, ἔσπευσε ἀμέσως νά συμπληρώσει.
῎Επεσε σιωπή γιά λίγο. ῾Η ἀνάσα τους ὅλο καί γινόταν καί πιό ἥσυχη καί κανονική. ῾Η ἀνάπαυση καί τό νερό ἀνανέωναν τίς δυνάμεις τους. Βυθίστηκε ὁ καθένας στίς σκέψεις του.
῏Ηταν γνωστοί μεταξύ τους. ᾽Ασκήτευαν καί οἱ τρεῖς σέ κοντινές ἀποστάσεις, ἀλλά ἐκεῖνο πού τούς ἕνωσε περισσότερο ἦταν ὅταν πρίν μερικά χρόνια ἀποφάσισαν νά πᾶνε νά ἐπισκεφτοῦν μαζί τόν μεγάλο Γέροντα, τόν ᾽Αντώνιο. ῾Ο καθένας εἶχε τούς δικούς του ξεχωριστούς λόγους, ἀλλά καί οἱ τρεῖς ἑνώνονταν κάτω ἀπό τόν κοινό παρανομαστή: ἡ χάρη τοῦ ἁγίου νά τούς καθοδηγήσει στά δύσκολα μονοπάτια τῆς ζωῆς πού εἶχαν διαλέξει νά ἀκολουθήσουν.
Εἶχαν ξεκινήσει μέ ἐνθουσιασμό. Κάποιοι λιγοστοί ἀσκητές στά περίχωρα τῶν χωριῶν τους τούς γοήτευσαν στήν ἐπιλογή τῆς ἀφιερωμένης ζωῆς. ῎Εβλεπαν ἔντονα τήν διαφορά πού εἶχαν αὐτοί ἀπό τούς ἄλλους χριστιανούς τοῦ κόσμου. Οἱ κοσμικοί χριστιανοί μέ τούς ὁποίους ζοῦσαν, ὅπως ἄλλωστε καί οἱ ἴδιοι, χριστιανοί ἦταν βεβαίως, ἀλλά σάν νά τούς ἔλειπε κάτι: δέν ὑπῆρχε ἐκείνη ἡ μυστική χαρά πού φαίνεται νά βγαίνει μέσα ἀπό τήν καρδιά, γιά τήν ὁποία διάβαζαν στά εὐαγγέλια καί τίς ἐπιστολές τῶν ἀποστόλων. Στούς πολλούς ἦταν ἔντονη ἡ στροφή στά πράγματα τοῦ κόσμου. Οἱ δουλειές τους τούς ἀπορροφοῦσαν. Τά προβλήματα τῆς οἰκογένειάς τους τούς κατέβαλλαν. Μιά μελαγχολία καί μιά κατήφεια γυρόφερνε τήν μίζερη ζωή τους. Κι ὅταν συνάντησαν αὐτούς τούς ἀσκητές, πού ἀπομακρύνθηκαν ἀπ᾽ τούς ἄλλους σάν μιά ἀντίδραση στόν ἀποχρωματισμένο χριστιανισμό τους, κι εἶδαν τήν χαρά πού ἀνέβλυζε ἀπό τά μάτια τους, ἔνιωσαν σάν νά τούς καλοῦσε ὁ Θεός νά γίνουν σάν κι αὐτούς. Ναί, ποθοῦσαν μιά ζωή ἀφιερωμένη στόν Κύριο.
Τό ἔκαναν, ἀλλά μετά ἀπό κάποιο διάστημα ἄρχισαν τά προβλήματα. Λογισμοί ἄρχισαν νά τούς τυραννοῦν μέ ἀποτέλεσμα νά τούς ὁδηγοῦν σέ σύγχυση. Τό ξεκάθαρο προηγουμένως τοπίο γινόταν τώρα θολό μέσα στήν ψυχή τους. ῾Η ἀπελπισία ἄρχισε νά ἐμφανίζεται δειλά στήν ἀρχή, πιό ἔντονα ἔπειτα, στήν ζωή τους, χωρίς νά ξέρουν ἀκριβῶς τί γίνεται. ῾Η ἀπειρία στήν πνευματική ζωή ἔδειχνε φανερά τά σημάδια της. Κατέφυγαν γι᾽ αὐτό στούς ἀσκητές τῆς περιοχῆς τους. ᾽Αλλά οἱ ἀπαντήσεις τους δέν γέμισαν τήν καρδιά. Δέν τούς πληροφόρησαν ὅσο ἤθελαν. Τότε ἦταν πού σκέφτηκαν τόν μεγάλο ἅγιο. ῾Ο ἀββᾶς ᾽Αντώνιος φάνταζε σάν ἡ μόνη λύση. ῾Θεοφιλή᾽ τόν ὀνόμαζαν ὅλοι. ῏Ηταν βεβαιωμένο ὅτι αὐτός ἤξερε τά μυστικά τῆς καρδιᾶς, καί μάλιστα δοσμένα ἀπό τόν ἴδιο τόν Χριστό. Καί τό ἀποφάσισαν. ῾Ετοιμάστηκαν νά πᾶνε νά τόν δοῦν, νά τόν συναντήσουν, νά τόν ρωτήσουν. Καί τό ἔκαναν μιά φορά, δυό φορές, τρεῖς φορές. Γιατί στόν ἅγιο βρῆκαν αὐτό πού ἔψαχναν: ὁ ἀββᾶς ᾽Αντώνιος τούς ἔδινε κάθε φορά ὅ,τι διψοῦσε ἡ καρδιά τους. Καί τό συγκλονιστικότερο: χωρίς κάποιες φορές κἄν νά τόν ρωτήσουν. ῾Ο φωτισμένος ἀπό τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ νοῦς του διέβλεπε τά μύχια τῆς ψυχῆς τους.

Κάθε φορά ὅμως ρωτοῦσαν οἱ δύο μεγαλύτεροι. ῾Ο π. ᾽Αββακούμ καί ὁ π. Βαρνάβας. Αὐτοί, ἴσως λόγω καί τοῦ μεγαλύτερου θάρρους ἀπό τήν ἡλικία τους ἔθεταν τά ζητήματα τῆς πνευματικῆς ζωῆς τους. Τό τί τούς ἀπασχολοῦσε κάθε φορά μέ τούς λογισμούς τους. Τούς πειρασμούς πού ἀντιμετώπιζαν ἀπό τίς δαιμονικές ἐπιθέσεις. Τίς τρικλοποδιές πού τούς ἔβαζε ὁ πονηρός μέ τά ἐκ δεξιῶν ὅπλα. ῾Ο νεώτερος, ὁ π. ᾽Ιωάννης, ἄκουγε καί δέν ρωτοῦσε τίποτε. ῾Ο μεγάλος ἀββάς τό ἔβλεπε ἀλλά δέν ἔλεγε τίποτε. Ποτέ δέν στράφηκε στόν ᾽Ιωάννη νά τοῦ κάνει κάποια παρατήρηση. Νά ρωτήσει ἐκεῖνος γι᾽ αὐτόν.

Φέτος λοιπόν ἦταν ἡ τέταρτη φορά τῆς ἐπίσκεψής τους. Οἱ λογισμοί καί τά προβλήματα εἶχαν καί πάλι σωρευτεῖ. ῾Ο ἅγιος ἦταν ἡ λύση καί ἡ παρηγοριά τους.
῾Μήπως πρέπει νά φεύγουμε;᾽ ρώτησε σεμνά καί μέ συστολή ὁ ᾽Ιωάννης. ῾῎Αν ἀργήσουμε θά μᾶς πάρει τό βράδυ καί θά κινδυνέψουμε᾽.
Σηκώθηκαν. Μάζεψαν τά πράγματά τους πού τά εἶχαν ἀφήσει παράμερα καί μέ ζωντάνια κατευθύνθηκαν στόν προορισμό τους.
Κάποτε ἔφτασαν. ῾Ο ᾽Αντώνιος σάν νά τούς περίμενε καί ἦταν ἔξω ἀπό τό καλύβι του.
῾Καλῶς τούς ἅγιους πατέρες᾽, φώναξε εὐδιάθετα. ῾Εἴχατε καλή πορεία;᾽
῾Μέ τίς εὐχές σου, δόξα τῷ Θεῷ᾽, εἶπε ὁ π. ᾽Αββακούμ. ῾Γέροντα, παρακαλούσαμε τόν Κύριο νά σέ βροῦμε ἐδῶ καί ὑγιῆ᾽, ξανάπε. ῾Σοῦ φέραμε καί κάποια παξιμάδια καί χορταρικά, ἀπό αὐτά πού τρῶς᾽.

῾Εὐλογημένο τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ᾽, εἶπε ὁ ἅγιος. ῾Καλοδεχούμενα, ἀφοῦ εἶναι προσφορά τῆς ἀγάπης καί τῆς καρδιᾶς σας. Νά᾽ στε εὐλογημένοι κι ἐσεῖς᾽.
Τούς ὑποδέχτηκε ὁ ἅγιος καί τούς φίλεψε ὅ,τι εἶχε στό φτωχό καλύβι του. ᾽Αφοῦ λίγο ξεκουράστηκαν ἦρθε κατευθεῖαν στό θέμα: ῾Τί εἶναι αὐτό πού σᾶς ἀπασχολεῖ αὐτήν τήν φορά, ἀδελφοί μου; Γιατί καί πάλι ὑποβληθήκατε σ᾽ αὐτόν τόν μεγάλο κόπο, νά ἐπισκεφθεῖτε τόν ἀχρεῖο δοῦλο τοῦ Θεοῦ ᾽Αντώνιο;᾽
῾᾽Αββᾶ, σέ εὐχαριστοῦμε γιά τήν ἀγάπη σου᾽, πῆρε τόν λόγο ὁ π. Βαρνάβας. ῾Κάθε φορά ὁ λόγος σου χύνεται σάν βάλσαμο στίς ψυχές μας καί φεύγουμε μέ μεγάλη παρηγοριά καί δύναμη. Νιώθουμε ἀπό τήν ἄλλη ὅτι οἱ προσευχές σου μᾶς συνοδεύουν ὅλη τήν χρονιά καί μᾶς ἀνοίγουν δρόμο ἐκεῖ πού ἄλλοτε ἤμασταν στό σκοτάδι. Μά, αὐτήν τήν φορά θέλω νά σέ ρωτήσω γιά κάτι πού μέ ταλαιπωρεῖ καί δέν μέ ἀφήνει νά ἡσυχάσω ὁλάκερες βραδιές. Σάν νά ἔχει κολλήσει ἡ σκέψη μου σ᾽ αὐτό καί μοῦ δημιουργεῖ μεγάλη ἀναταραχή᾽.

῾Γιά τί πράγμα πρόκειται;᾽ ρώτησε μέ μεγάλο ἐνδιαφέρον ὁ ᾽Αντώνιος καί τά μαῦρα μάτια του γεμάτα ἀπό ἀγάπη κοίταξαν ἴσια στά μάτια τοῦ π. Βαρνάβα.
῾Γέροντα, πῶς νά τό πῶ; Διαβάζω στόν λόγο τοῦ Θεοῦ γιά τά πονηρά πνεύματα πού μᾶς πολεμοῦν, ἐνῶ βλέπω τήν δική μου καθημερινά ἀδυναμία. Πῶς, πατέρα μου, θά μπορέσω νά ἀντιμετωπίσω τόν διάβολο καί τά ὄργανά του; Μέ πιάνει μιά λιποψυχία καί ἔχω ἀρχίσει νά πιστεύω ὅτι δέν θά μπορέσω νά περάσω ἀπό τά τελώνια, ὅταν θά φεύγει ἡ ψυχή μου ἀπό τό ρυπαρό σῶμα μου. ῾Η κόλαση μοῦ ἔχει γίνει ἐφιάλτης. Νιώθω ἤδη ὅτι βρίσκομαι ἐκεῖ καί βασανίζομαι χωρίς ἐπιστροφή καί διέξοδο. Γέροντα, εἶμαι φοβισμένος καί ἀπελπισμένος᾽. Σταμάτησε ὁ καλόγερος καί δάκρυα ἄρχισαν νά αὐλακώνουν τό πρόσωπό του, πού εἶχε γείρει κατάκοπο πρός τά κάτω.
Σάν φωνή ἀπό τόν οὐρανό ἀκούστηκε μετά ἀπό λίγο ἡ φωνή τοῦ ἁγίου: ῾Μήν ἀνησυχεῖς, παιδί μου. ῾Ο πειρασμός τοῦ πονηροῦ σοῦ δημιουργεῖ ὅλη αὐτήν τήν κατάσταση. Γιατί αὐτό μόνο μπορεῖ νά κάνει ὁ τρισκατάρατος: νά δημιουργεῖ φόβο. ῾Ο φόβος εἶναι τό κλίμα καί ἡ ἀτμόσφαιρά του. Καταβάλλεται ὁ ἄνθρωπος ἀπό αὐτόν, χάνει τήν ἀνδρειοσύνη του, εἶναι ἕτοιμος νά ὑποταχτεῖ. Τό ἴδιο δέν συμβαίνει καί στά ἀνθρώπινα; Τί κάνει ἕνας ἐχθρός γιά νά ὑποτάξει τόν ἀντίπαλο; Προσπαθεῖ νά τοῦ δημιουργήσει φόβο. Νά τόν κάνει νά πιστέψει ὅτι ὁ ἴδιος εἶναι μεγαλύτερος καί ἰσχυρότερος ἀπό αὐτόν. ῎Αν τοῦ δημιουργήσει κλίμα ἡττοπάθειας, ἤδη τόν ἔχει στό χέρι. ῾Η ὑποδούλωσή του εἶναι θέμα μικροῦ χρόνου. Αὐτή λοιπόν εἶναι καί ἡ τακτική τοῦ διαβόλου. Νά δημιουργήσει φόβο στήν ψυχή. Κι ὅταν δεῖ τόν φόβο σ᾽ αὐτήν, τότε εἶναι εὔκολο νά τήν ὁδηγήσει στά νύχια του.

᾽Εκτός ὅμως ἀπό φόβο δέν μπορεῖ νά προκαλέσει κάτι ἄλλο στόν ἄνθρωπο ὁ διάβολος. Γιατί δέν ἔχει τήν ἐξουσία. Καί μάλιστα σ᾽ ἐμᾶς τούς βαπτισμένους χριστιανούς. Μή ξεχνᾶς, ἀδελφέ μου, ὅτι ὁ διάβολος εἶναι ἕνας ἡττημένος, ἀφότου ἦλθε ὁ Χριστός μας. ῾Ο Χριστός τόν κατήργησε καί τόν ἐξαφάνισε. ῎Αν ἐξακολουθεῖ καί ὑπάρχει καί δρᾶ, εἶναι γιατί ᾽Εκεῖνος τόν ἀφήνει καί τόν ἀξιοποιεῖ γιά τό λυτρωτικό Του ἔργο. Ποτέ δηλαδή ὁ Θεός δέν καταστρέφει τά δημιουργήματά Του, ἔστω κι ἄν πρόκειται γιά τόν διάβολο, καί ποτέ βεβαίως δέν μᾶς ἀφήνει ἀπροστάτευτους. Λοιπόν, ὁ διάβολος δέν εἶναι ἀνεξέλεγκτος. ῞Ο,τι δράση παρουσιάζει εἶναι ἡ δράση πού τοῦ ἐπιτρέπει ὁ Κύριος, κι αὐτό γιά τό καλό μας. ῎Αν ἦταν στήν ἐξουσία τοῦ διαβόλου θά μᾶς εἶχε ἀφανίσει ὅλους, ὡς ἀνθρωποκτόνος ἀπαρχῆς. ᾽Αλλά δέν ἔχει, εἴπαμε, τήν ἐξουσία.

Εἶπα, ὅμως, ὅτι δέν ἔχει ἐξουσία ἰδίως σέ ἐμᾶς τούς βαπτισμένους. Καί ἐδῶ θέλω, ἀδελφοί μου᾽, στράφηκε καί στούς ἄλλους ὁ ἅγιος Γέροντας, ῾νά προσέξετε ἰδιαιτέρως. Γιατί ἄν καταλάβουμε αὐτό πού μᾶς ἔδωσε ὁ Θεός μέ τό ἅγιο βάπτισμά μας, θά δοῦμε ὅτι ἔχουμε τήν λύση ὅλων τῶν πνευματικῶν προβλημάτων μας στά χέρια μας. Θέλω νά πῶ᾽, ἀνασηκώθηκε λίγο ὁ Γέροντας καί ἄλλαξε λίγο στάση, ῾ὅτι μέ τό βάπτισμα γίναμε μέλη τοῦ Χριστοῦ. Κλαδιά στό δέντρο πού εἶναι ᾽Εκεῖνος. Ναός τοῦ ῾Αγίου Πνεύματός Του. ῾Η σχέση μας δηλαδή μέ τόν Χριστό εἶναι μιά σχέση ἄμεση καί οὐσιαστική. Εἴμαστε, θά λέγαμε, ἡ προέκτασή Του. Δέν εἶναι ἄλλο πιά ὁ Χριστός καί ἄλλο ἐμεῖς. Εἴδατε πῶς ὁ μεγάλος ἀπόστολος Παῦλος τό λέει; Τό σῶμα μας εἶναι ναός τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος καί γι᾽ αὐτό δέν ἀνήκουμε στόν ἑαυτό μας, ἀλλά στόν Θεό. Δέν ζῶ ἐγώ, σημειώνει ἀλλοῦ, ἀλλά ζεῖ μέσα μου ὁ Χριστός.

Αὐτό σημαίνει ὅτι ὁ λογισμός μας δέν πρέπει νά ἀποπροσανατολίζεται σέ λογισμούς τοῦ πονηροῦ. ῾Ο λογισμός μας πρέπει νά δένεται, νά εἶναι κολλημένος πράγματι, στήν ἀλήθεια πού ἀποκάλυψε γιά ἐμᾶς ὁ ῎Ιδιος: Τοῦ ἀνήκουμε καί εἴμαστε κομμάτι Του. Ποῦ νά σταθεῖ λοιπόν ὁ φόβος καί ἡ ἀπελπισία; Ποῦ νά ἀφεθοῦμε ἔτσι στήν κυριαρχία τῆς κόλασης ὡς ζωῆς πού μᾶς περιμένει; Τό μυαλό καί ἡ καρδιά μας στόν Χριστό καί μόνο σ᾽ Αὐτόν. Αὐτή εἶναι ἡ λύση καί ἡ διέξοδος σέ ὅλα. Καί τότε, κατά πόσο σκεφτόμαστε καί ἀγαπᾶμε τόν Κύριο καί κατά πόσο φανερώνουμε αὐτήν τήν ἀγάπη μας ἀπέναντι στόν συνάνθρωπό μας πού εἶναι μιά ἄλλη παρουσία δική Του, ἀρχίζουμε καί αἰσθανόμαστε σέ ὅλη τήν ὕπαρξή μας τήν χάρη Του, καί στήν ψυχή καί στό σῶμα μας. Τό μυστικό λοιπόν τῆς πνευματικῆς ζωῆς εἶναι νά εἴμαστε στραμμένοι πάντοτε μέ ἀγάπη πρός τόν Κύριο. Νά νιώθουμε τήν δωρεά πού μᾶς ἔκανε μέ τό βάπτισμά μας. Γι᾽ αὐτό καί μᾶς τρέφει ἔπειτα καί μέ τό σῶμα Του καί τό αἷμα Του᾽.
Εἶπε ὁ Γέροντας καί σκούπισε τά μάτια του πού εἶχαν πλημμυρίσει ἀπό δάκρυα ἀγάπης καί εὐγνωμοσύνης πρός τόν Κύριο.

῾Γέροντα, παρόμοιες σκέψεις ταλαιπωροῦν καί ἐμένα᾽, ψιθύρισε μέ συστολή καί βαθύ σεβασμό καί ὁ π. ᾽Αββακούμ. ῾Μέ τά λεγόμενά σου πῆρα ἀπάντηση καί στούς δικούς μου ταραγμένους λογισμούς καί προβληματισμούς. Καταλαβαίνω ὅτι πράγματι εἶναι πειρασμός τοῦ Πονηροῦ νά μήν μένουμε στήν βασική ἐντολή τοῦ Θεοῦ μας, δηλαδή νά Τόν ἀγαπᾶμε μέ ὅλη τήν καρδιά καί τήν ψυχή μας, ὅπως τό ἴδιο καί τόν συνάνθρωπό μας. Τώρα συνειδητοποιῶ ὅτι δίνοντας ὤθηση στήν σκέψη καί τήν καρδιά μου νά βρίσκομαι ἐκεῖ πού εἶναι ἡ ἐντολή Του, δέν ὑπάρχουν περιθώρια γιά ἄλλους λογισμούς πειρασμικούς. Γέροντα, σέ εὐχαριστῶ καί σέ παρακαλῶ νά συνεχίσεις νά προσεύχεσαι γιά ἐμᾶς. Εἴμαστε τόσο ἀδύναμοι᾽, ἀναστέναξε μέ πόνο.

῾Ο νεώτερος καλόγερος, ὁ π. ᾽Ιωάννης, δέν ἔλεγε καί πάλι τίποτε. Φαινόταν κατανυγμένος κι ἦταν ἀλλοιωμένη ἡ ὄψη του, σάν νά ἀντίκρυζε ἕνα ὑπερκόσμιο φῶς. Τό βλέμμα του κοιτοῦσε πότε στό χῶμα, ἐκεῖ πού καθόταν, καί πότε τό ὕψωνε μέ λαχτάρα στό πρόσωπο τοῦ ᾽Αντωνίου. Τό στόμα του ὅμως τό κρατοῦσε κλειστό.
῾Ο ἅγιος δέν ἄντεξε αὐτήν τήν φορά. ῾Παιδί μου᾽, τοῦ εἶπε, ῾οἱ ἄλλοι ὅλα τά προηγούμενα χρόνια, ὅπως καί φέτος, ἔρχονται καί κάθε φορά κάτι μέ ρωτᾶνε. ᾽Εσύ ἔρχεσαι καί ποτέ δέν μοῦ θέτεις κάποιον προβληματισμό σου. Δέν θέλεις κάτι νά μέ ρωτήσεις; Κάνεις πού κάνεις τόν κόπο, γιατί δέν ἐκμεταλλεύεσαι τήν εὐκαιρία; Δέν εἶναι κόπος γιά ἐμένα νά ἀπαντῶ σέ ὅ,τι ταλαιπωρεῖ τόν ἀδελφό μου. Γιά μένα, ὁ καθένας ἀπό ἐσᾶς εἶναι καί ἕνας Χριστός. ῞Οπως τό εἴπαμε καί προηγουμένως γιά τό βάπτισμά μας. Τό ἀναφέρει ὅμως καί ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ἤδη ἀπό τήν Παλαιά Διαθήκη: Εἶδες τόν ἀδελφό σου, εἶδες Κύριον τόν Θεόν σου. Μή φοβᾶσαι λοιπόν ὅτι θά μέ κουράσεις. Χαρά μου εἶναι ἡ βοήθεια, ὅταν μπορῶ νά τήν προσφέρω. Πές λοιπόν καί σύ τόν προβληματισμό σου᾽.
῾᾽Αββᾶ᾽, ψιθύρισε ὁ π. ᾽Ιωάννης. ῾Βεβαίως ἔχω καί ἐγώ λογισμούς μέ τούς ὁποίους παλεύω. Βεβαίως ἀντιμετωπίζω κινδύνους στήν πνευματική μου ζωή. ᾽Αλλά ἀπό τήν μιά ἔχω τούς καλούς ἐδῶ ἀδελφούς μου, οἱ ὁποῖοι μέ τά δικά τους ἐρωτήματα ἐκφράζουν καί τούς δικούς μου προβληματισμούς, ὁπότε οἱ ἀπαντήσεις πού παίρνουν ἰσχύουν καί γιά ἐμένα. ᾽Αλλά ἀπό τήν ἄλλη…᾽. Κοντοστάθηκε ὁ καλόγερος. ῾᾽Από τήν ἄλλη…᾽ ξανάπε, χωρίς νά ὁλοκληρώσει.

῾᾽Από τήν ἄλλη;᾽ ρώτησε ὁ μέγας ῞Ηλιος καί τό βλέμμα του καί πάλι σάν ἀκτίνα ἱλαροῦ φωτός χάϊδεψε τό ταπεινό πλάσμα τοῦ Θεοῦ.
῾᾽Από τήν ἄλλη, ἀρκεῖ μοι τό βλέπειν σε, Πάτερ. Μοῦ ἀρκεῖ νά σέ βλέπω, Πατέρα. Μέ μόνη τήν θωριά σου σβήνονται ὅλες οἱ ἀπορίες μου καί οἱ προβληματισμοί μου. Σάν νά βλέπω τόν ἴδιο τόν Θεό καί τήν ἀγάπη Του. Καί νιώθω ὅτι δέν ὑπάρχουν πιά ἐρωτήματα. Μπροστά σου τά καταλαβαίνω ὅλα᾽.
῞Εν᾽ ἀεράκι φάνηκε νά φυσάει ἁπαλά ἐκείνη τήν ὥρα καί μιά γλυκιά αὔρα δροσιᾶς τύλιξε τούς πνευματοφόρους συνομιλητές, φέρνοντας μιάν ἀπόκοσμη εὐωδία σάν ἀπό πανάκριβο μύρο. ῎Αν κανείς τούς ἔβλεπε ἀπό κάποια ἀπόσταση, θά ἔβλεπε ὅτι καί οἱ τρεῖς μέ τόν μεγάλο ἀββᾶ ἀνάμεσά τους ἦταν μέσα σ᾽ ἕνα γαλαζόλευκο φῶς πού ὅμοιό του στήν γῆ δέν μπορεῖ κανείς νά ἀντικρύσει. 

http://agapienxristou.blogspot.ca/2013/11/blog-post_3955.html

Στραφείτε στον Χριστό. Αγαπήστε τον απλά, ταπεινά, χωρίς…απαίτηση! ( Ἅγιος Πορφύριος)

         
Δεν γίνεσθε άγιοι κυνηγώντας το κακό. Αφήστε το κακό. Να κοιτάζετε προς τον Χριστό κι Αυτός θα σάς σώσει. Αντί να στέκεσθε έξω από την πόρτα και να διώχνετε τον εχθρό, περιφρονήστε τον.

Έρχεται από δώ το κακό; Δοθείτε μά τρόπο απαλό από εκεί. Δηλαδή έρχεται να σάς προσβάλει το κακό, δώστε εσείς την εσωτερική σας δύναμη στο καλό, στον Χριστό. Παρακαλέστε: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Ξέρει εκείνος πως να σάς ελεήσει, με τι τρόπο.

Κι όταν γεμίζετε απ’ το καλό, δεν στρέφεσθε πια προς το κακό. Γίνεσθε μόνοι σας, με τη χάρη του Θεού, καλοί. Που να βρει τόπο τότε το κακό; Εξαφανίζεται!
Σάς πιάνει φοβία κι απογοήτευση; Στραφείτε στον Χριστό. Αγαπήστε τον απλά, ταπεινά, χωρίς απαίτηση και θα σάς απαλλάξει ο Ίδιος.
Να μη διαλέγετε αρνητικούς τρόπους για τη διόρθωσή σας. Δεν χρειάζεται ούτε τον διάβολο να φοβάσθε, ούτε την κόλαση, ούτε τίποτα.

Δημιουργούν αντίδραση. Έχω κι εγώ μία μικρή πείρα σ’ αυτά. Ο σκοπός δεν είναι να κάθεσθε, να πλήττετε και να σφίγγεσθε, για να βελτιωθείτε. Ο σκοπός είναι να ζείτε, να μελετάτε, να προσεύχεσθε, να προχωράτε στην αγάπη, στην αγάπη του Χριστού, στην αγάπη της Εκκλησίας.

Ἅγιος Πορφύριος

Τι κακό κάνει η μαγεία ( Γεροντας Κλεοπας )

               
Ποιες είναι οι συνέπειες της μαγείας;
– Όσοι ασχολούνται με τα μάγια ή τρέχουν στις μαγείες, διαπράττουν μεγάλη αμαρτία ενώπιον του Θεού και εναντίον του Αγίου Πνεύματος, διότι αφήνουν το Θεό και ζητούν βοήθεια από το διάβολο.
Αρνούνται τις προσευχές της Εκκλησίας και μπαίνουν στα σπίτια των μάγων.
Εγκαταλείπουν τους λειτουργούς του Χριστού και πηγαίνουν στους υπηρέτες του σατανά.
Δηλαδή, αφήνουν το ζων ύδωρ, τον ιερέα και τη σωτήρια χάρη της Εκκλησίας και για τα εμπαθή και ανθρώπινα ενδιαφέροντά τους ζητούν τη συμπαράσταση των μάγων, που είναι εχθροί του Χριστού.
Αρνούνται την αλήθεια και δέχονται το ψεύδος, διότι όλα τα μαγικά λόγια και επικλήσεις είναι ψεύδη και δαιμονικές απάτες.
Μια τέτοια μεγάλη αμαρτία δε συγχωρείται στους ενόχους ούτε στον παρόντα αιώνα ούτε στο μέλλοντα, όπως λέγει ο Χριστός, εάν δεν μετανοήσουν σ’ όλη τους τη ζωή. Εναντίον αυτών των μάγων ξεσπούν κάθε είδους κακίες και κίνδυνοι. Πρώτα πρώτα τους ελέγχει η συνείδηση, διότι άφησαν το Θεό και ακολούθησαν το διάβολο. Κατόπιν κανονίζονται να απέχουν από τη Θεία Κοινωνία πολλά έτη, από 7 έως 15, και ακόμη μέχρι 20. Εκτός εάν τους οικονομήσει διαφορετικά ο πνευματικός, ανάλογα με την ειλικρίνεια της μετάνοιάς τους. Αυτοί που τρέχουν στους μάγους, αποβάλλουν από την ψυχή τους τη χάρη του Χριστού και βάζουν στο σπίτι της καρδιάς τους το πνεύμα του σατανά. Αρνούνται το Χριστό και ενώνονται με το διάβολο. Όλοι αυτοί δεν πρέπει να ονομάζονται χριστιανοί, αλλά αποστάτες. Τιμωρούνται από το Θεό με ασθένειες, και μάλιστα ανίατες, με οικογενειακά προβλήματα, με ζημιές και διενέξεις, με πτωχεία και φοβερό θάνατο. Και εάν δεν εξομολογηθούν με δάκρυα, δε θα σωθούν. Ενώ από την Εκκλησία αποβάλλονται τελείως, δηλαδή χωρίζονται από το Χριστό και παραδίνονται με τη θέλησή τους στα χέρια του νοητού εχθρού. Εάν πεθάνουν στην αμαρτία τους αυτή, δεν κηδεύονται από ορθόδοξο ιερέα, αλλά όπως οι ειδωλολάτρες και οι αρνητές της πίστεως, οδηγούνται στην αιώνια τιμωρία τους, στα βάσανα της κολάσεως. Αυτές λοιπόν είναι ο φοβερές συνέπειες της μαγείας.
(Γέρων Κλεόπας)
Έλεγε ο π. Κλεόπας: «Να μη κάνεις κανένα έργο, χωρίς να το σφραγίζεις με τον Τίμιο Σταυρό! Όταν αναχωρείς για ταξίδι, όταν αρχίζεις το έργο σου, όταν πηγαίνεις να διδάξεις στο σχολείο σου, όταν είσαι μόνος σου ή και με άλλους μαζί, σφράγισε με τον παντοδύναμο Σταυρό το μέτωπό σου, το σώμα σου, την καρδιά σου, τα χείλη σου, τα μάτια σου, τα αυτιά σου και όλα τα μέλη σου να τα σφραγίζεις με το σημείο της νίκης του Χριστού επί του Άδου. Και τότε μη φοβάσαι από τα μαγικά ή τα ξόρκια και τους μάγους. Διότι όλα αυτά λύνονται από τη δύναμη του Σταυρού, όπως το κερί λιώνει μπροστά στη φλόγα της φωτιάς και όπως φεύγει η σκόνη στον άνεμο!»
Γεροντικό Ρουμάνων Πατέρων Εκδόσεις ''Ορθόδοξος Κυψέλη''

http://agapienxristou.blogspot.ca/2013/11/blog-post_16.html

Η σημασία του πνευματικού πατέρα για την οικογένεια ( Αγιος Παϊσιος )

- Γέροντα, ποια βιβλία μπορούν να βοηθήσουν τους συζύγους;

- Εκείνο που βοηθάει το ανδρόγυνο είναι να μη δικαιολογή ο καθένας τον εαυτό του. Αν δικαιολογούν τον εαυτό τους, όσα πνευματικά βιβλία κι αν διαβάσουν, δεν ωφελούνται. Αν έχουν καλή διάθεση, έχουν πνευματικό και του κάνουν υπακοή, δεν θα έχουν προβλήματα. Χωρίς πνευματικό διαιτητή δεν γίνεται.

Το καλύτερο είναι να έχουν τα ανδρόγυνα τον ίδιο πνευματικό. Όχι άλλον πνευματικό ο άνδρας και άλλον η γυναίκα. Δύο ξύλα, αν τα πελεκήσουν δύο μαραγκοί, όπως νομίζει ο καθένας, δεν θα μπορέσουν ποτέ να εφαρμόσουν. Ενώ, όταν έχουν τον ίδιο πνευματικό, ο πνευματικός πελεκάει τα εξογκώματα - τα ελαττώματα - του ενός, πελεκάει και τα εξογκώματα του άλλου, και έτσι εξομαλύνονται οι δυσκολίες. Αλλά σήμερα, ακόμη και ανδρόγυνα που ζουν πνευματικά, έχουν διαφορετικό πνευματικό. Σπάνια έχουν και οι δυο τον ίδιο πνευματικό, γι' αυτό και δεν βοηθιούνται. Έχω υπ' όψιν μου ανδρόγυνα που ταίριαζαν, αλλά δεν είχαν τον ίδιο πνευματικό, για να τους βοηθήση, και χώρισαν. Και άλλο που, ενώ δεν ταίριαζαν, επειδή είχαν τον ίδιο πνευματικό, έζησαν αρμονικά.

Βέβαια, όταν έχη όλη η οικογένεια τον ίδιο πνευματικό, αυτό είναι ακόμη καλύτερο. Ο πνευματικός θα τους ακούση όλους και θα χειρισθή ανάλογα το θέμα. Άλλοτε θα ζορίση τον πατέρα ή την μητέρα, άλλοτε θα καλέση τα παιδιά, αν δεν μπορή να βγάλη συμπέρασμα από αυτά που του λένε οι γονείς. Ή, αν το ανδρόγυνο έχη προβλήματα και φταίη λ.χ. η γυναίκα, μπορεί να καλέση τον άνδρα, για να τον συμβουλέψη πως πρέπει να φερθή, ή να ζητήση από κάποιον συγγενή τους ή γνωστό τους να βοηθήση διακριτικά.

Αγιος Παϊσιος