Η κόλαση της σκοτεινής σπηλιάς μεταβάλλεται σε Παράδεισο

..Βλέποντας ο γέροντας την υπερβολική προθυμία του δόκιμου Χαράλαμπου, μια μέρα τον προσκαλεί ιδιαιτέρως και του λέει:

- Εκεί πάνω σε κείνα τα βράχια που βλέπεις, έχει μια μικρή σπηλιά. Σε διαβεβαιώ ότι είναι παράδεισος. Λοιπόν,θα σκαρφαλώσεις να πας εκεί και θα μείνεις μέχρι να σε φωνάξω. Εντάξει;
- Να 'ναι ευλογημένο γέροντα.

«Βάζω, λέει ο Χαράλαμπος, μετάνοια και αμέσως σκαρφαλώνω στα βράχια. Πλησιάζω στη σπηλιά. Αλλά τι να δεις! Ένας άγριος τόπος που μόνο φίδια μπορούσαν εκεί να κατοικήσουν και η σπηλιά
τόσο στενή που μόνο σκυφτά μπορούσες να μπεις μέσα.

Στην αρχή σαν άνθρωπος δείλιασα, φοβήθηκα και συγχρόνως μονολογούσα: «Ε, γέροντα πού μ' έστειλες εδώ; Αυτός είναι ο παράδεισος; Βρε εδώ κόλαση είναι. Όχι παράδεισος. Για να δούμε πώς
θα τη βγάλουμε ώσπου να τελειώσει ο κανόνας, να με φωνάξει ο γέροντας να κατέβω. Όμως, αφού το 'πε ο γέροντας, κάτω δεν το βάζω. Έστω και να πεθάνω, αν δεν με φωνάξει ο γέροντας πίσω δεν
γυρνάω. Ας πεθάνω στην υπακοή παρά να λιποτακτήσω».

Αρχίζω, λοιπόν, τον κανόνα μου. Δώστου-δώστου μετάνοιες, προσευχή. Δεν άργησε να υποχωρήσει ο φόβος και η δειλία και άρχισα να αισθάνομαι άνετα. «Αφού, λέω, για προσευχή σ' έστειλε ο
γέροντας, βάλε Χαράλαμπε όλη σου την βία». Βία-βία, δεν άργησε να θερμανθεί η καρδιά μου και να εκπηγάζει κρουνούς τα δάκρυα δοξολογίας και ευχαριστίας. Εκεί αξιώθηκα την πρώτη θεωρία,
όπου σταματά, κατά τους Πατέρες, ο νους. Δεν ενεργεί αυτός, αλλά ενεργείται απ' το Άγιο Πνεύμα, που τον οδηγεί όπου θέλει, μέχρι και αυτούς ακόμα τους ουρανούς. Επανερχόμουν στην φυσική
μου κατάσταση και πάλι άλλη αρπαγή σε άλλα ουράνια σκηνώματα. Τούτο επαναλήφθηκε δυο-τρεις φορές. Τότε έπαθα κάτι παρόμοιο με τους μαθητές του Χριστού στο Θαβώρ κι έλεγα: «καλόν
εστίν ημάς ώδε είναι. Όντως εδώ που μ' έστειλε ο γέροντάς μου είναι παράδεισος. Μακάρι να μη με φωνάξει ποτέ να κατέβω ξανά απ' αυτό τον παραδεισένιο τόπο».

Κι, όμως, μετά από δυο-τρεις μέρες ακούω μια γνωστή φωνή, κάτω, από τα καλυβάκια: «Χαράλαμπε, είπε ο γέροντας να κατέβεις».

Ε, δεν θα με πιστέψετε πόση δυσφορία μου ήλθε όταν άκουσα την εντολή να γυρίσω. Κι όμως δεν μπορούσα αλλιώς. Βρισκόμουν στην υπακοή. Μόλις γυρνάω και η αλλοίωση στο σκυφτό πρόσωπό
μου ήταν ολοφάνερη, με περιλαμβάνει ο γέροντας και μου λέει: «Θέλω, Χαράλαμπε, να μου πεις την αλήθεια. Είναι παράδεισος εκεί που σ' έστειλα ή όχι;». Εγώ συγκινημένος με σκυφτό πρόσωπο
του απαντώ με βουρκωμένα μάτια: «Ναι γέροντα, πράγματι είναι παράδεισος». Ε, δεν άντεξε ο γέροντάς μου, μ' έβαλε στην αγκαλιά του και με φιλούσε.

Κατά κανόνα, ο γέροντάς μας, συμπεριφερόταν αυστηρά. Όμως, μερικές φορές, όταν διαπίστωνε πνευματική πρόοδο στα καλογέρια του, δεν άντεχε από την χαρά του. Μας φανέρωνε τον
πραγματικό εαυτό του. Μας αγκάλιαζε και, συγκινημένος, δεν μπορούσε να βαστάξει τα δάκρυα..

Χωρίς σταυρό δεν έχει παράδεισο ....

ΠΕΡΙ ΔΟΚΙΜΑΣΙΩΝ ΚΑΙ ΘΛΙΨΕΩΝ

Η ασθένεια, η θλίψη και ο πόνος οδηγούν τον καλοπροαίρετο άνθρωπο στην ολόθερμη και θεάρεστη προσευχή, η οποία φέρνει μεγάλα καλά στην ψυχή, όπως την πνευματική ευφορία, την παρηγοριά στη θλίψη, την ανακούφιση στον πόνο και κρατά τον άνθρωπο σταθερό στον δρόμο της σωτηρίας.

Μην αφήνετε τη θλίψη να κυριαρχεί στη ζωή σας.

Έχουμε παντοδύναμο Πατέρα και αυτό να σας δίνει μεγάλη ελπίδα.

Να κάνετε μόνο θετικούς και άγιους λογισμούς.


Η θλίψη σου είναι αποτέλεσμα του εγωισμού σου.

Θέλεις να κάνεις πολλά, αλλά δεν μπορείς. Θέλεις να ανεβείς πνευματικά, αλλά, επειδή δεν μπορείς απελπίζεσαι.

Λάθος. Δεν είναι δική μας προσπάθεια που θα μας βοηθήσει ν' ανεβούμε πνευματικά, αλλά

O Θεός θα το επιτρέψει την κατάλληλη ώρα.

Εκείνος είναι πάνσοφος και ξέρει τι μας ωφελεί. Όταν εκείνος το θελήσει, δέξου αυτά που μπορείς να κάνεις.

Μιλήστε και πέστε στους ανθρώπους πως η ασθένεια αγιάζει. Να μην απελπίζονται. Να βλέπουν τα πράγματα λίγο και από την πνευματική τους πλευρά. Έτσι ωφελούνται.





Όσοι έχετε θλίψη στη ζωή σας και σας βασανίζουν επίμονοι λογισμοί να μην απελπισθείτε. Ο Θεός βλέπει τον αγώνα σας και θα σας βοηθήσει. Σας θέλει αγωνιστές. Αυτός είναι ο κανόνας σας.

Μη γογγύζετε.

Ακολουθείστε πιστά τις οδηγίες του πνευματικού. Να διασκεδάζετε τη θλίψη.


Ο κάθε άνθρωπος πρέπει να έχει κάποια δοκιμασία. Αν δεν έχει δεν είναι καλά πνευματικά.

Χωρίς σταυρό δεν έχει παράδεισο.

Όποια δοκιμασία κι αν μας επισκεφθεί, κατά παραχώρηση Θεού, είναι για το καλό μας.

Ας κάνουμε υπομονή.

Ο Θεός γνωρίζει πώς θα μας οικονομήσει, για να βγούμε από τις δυσκολίες και να σωθούμε. Εκείνος δεν μας φορτώνει παραπάνω απ' ό,τι αντέχουμε.

Να βοηθούμε τους ανθρώπους που έχουν προβλήματα, ώστε να τοποθετούνται σωστά απέναντι στον Θεό. Να τους μάθουμε πως έτσι μας θέλει ο Θεός. Μας θέλει δηλαδή ν' αγωνιζόμαστε αγόγγυστα σηκώνοντας τον σταυρό μας.

Την ώρα της δοκιμασίας δεν είναι σωστό να γογγύζουμε. Να ευχαριστούμε, να δοξολογούμε τον Θεό και να ζητούμε υπομονή. Αυτή είναι η ορθόδοξη στάση.

Ο Θεός επέτρεψε τη δοκιμασία αυτή, γιατί μας αγαπά και θέλει να μας σώσει.

Στον πόνο προσευχόμαστε από καρδιάς. Με θέρμη και πίστη να απευθυνόμαστε στον Θεό. Όταν ζούμε με άνεση, δυστυχώς ξεχνάμε τον Θεό και μας οδηγεί ο διάβολος.

Οι Aτεκνοι

να μην ανησυχούν και να μην απελπίζονται. Δεν χρειάζεται άγχος, ταραχή, απελπισία και κατάθλιψη. Ας δεχθούν το θέλημα του Θεού, όπως έρχεται στη ζωή τους.

Μόνοι τους, χωρίς τις ευθύνες των παιδιών, μπορούν να εργαστούν με επιτυχία για τη σωτηρία τους.

Αυτός είναι ο σκοπός της ζωής μας.



Το ίδιο ισχύει και για κείνους που έχουν ψυχικά και σωματικά νοσήματα. Μαρτύριο θα υπολογίσει ο Κύριος τον πόνο τους και θα τους σώσει.

Όσοι πονούν και δοκιμάζονται ας έχουν χαρά στην ψυχή τους, διότι

O Θεός φανερώνει και μ' αυτόν τον τρόπο την αγάπη Του.

Εμείς να σηκώνουμε τον σταυρό μας χωρίς γογγυσμό, με υπομονή και προσευχή.

Έτσι μας θέλει ο Θεός.

Ο Κύριος, γνωρίζει τι σταυρός μας ταιριάζει και πόσο βάρος μπορούμε να σηκώσουμε.

Ας Του έχουμε εμπιστοσύνη.

Πάντοτε θα υπάρχουν δοκιμασίες και άλλες αιτίες που προξενούν ταραχή στη ζωή μας.

Πνευματικά όλα αυτά μας ωφελούν. Εμείς θα πορευόμαστε με τη χάρη του Θεού και θα αγωνιζόμαστε να κάνουμε πράξη το θέλημά Του.

Σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να απελπιζόμαστε.

Την ώρα της δοκιμασίας, η χάρη της προσευχής θα μας ενισχύει, θα μας δίνει υπομονή και φωτισμό για το πώς θα πορευθούμε.

Η μεγάλη δοκιμασία είναι, ουσιαστικά, ευεργεσία του Θεού για το πλάσμα Του.

Κάποτε ένας ναυτικός ναυάγησε. Βρέθηκε για πολλές ημέρες μόνος σ' ένα ακατοίκητο νησί. Προσπάθησε να οργανώσει τη ζωή του, όσο μπορούσε. Έφτειαξε με τα λίγα ξύλα που βρήκε στην παραλία ένα μικρό καλυβάκι και προστάτευε το σώμα του από τις κακιές καιρικές συνθήκες. Η τροφή του ήταν χόρτα και ό,τι άλλο οικονομούσε από το κυνήγι και το ψάρεμα. Περνούσε ο καιρός και κανένα πλοίο δεν φαινόταν στον ορίζοντα.

Δεν έχασε όμως την ελπίδα του.

Κάποια μέρα, όμως, απομακρύνθηκε από την καλύβα του για την ανεύρεση τροφής του. Άρχισε όμως να ανησυχεί, όταν είδε από μακριά μία μεγάλη φωτιά. Όταν επέστρεψε βρήκε το φτωχικό του καμένο.

Τότε έχασε την ελπίδα του και άρχισε να κλαίει.

Εκείνη όμως τη στιγμή ένα πλοίο πλησίαζε στο νησί και σώθηκε. Οι ναύτες του είπαν, πως τους οδήγησε ο καπνός που είδαν από μακριά. Να λοιπόν!

Η μεγαλύτερη δοκιμασία του ναυαγού έγινε αιτία να σωθεί.

Έτσι συμβαίνει σε κάθε δοκιμασία μας.

Να μην απορείτε, όταν έρχονται και σε σας δοκιμασίες. Στη ζωή αυτή πρέπει να έχουμε κάποια δοκιμασία, κάποιο πόνο. Να έχουμε κι εμείς ένα κανόνα.

Εκείνες τις στιγμές ο Χριστός και η Παναγία μητέρα Του είναι κοντά μας.

Στις δοκιμασίες δεν είμαστε μόνοι.

Τότε αποκτούμε περισσότερη διάθεση για προσευχή και πνευματικό αγώνα. Τότε επικαλούμαστε καλύτερα τον Θεό με συντεντριμμένη καρδιά.

Πηγή: Από τη σοφία και την εμπειρία χαριτωμένων Mοναχών.

Η μετάνοια μάς ανοίγει τον ουρανό και μάς εισάγει στον Παράδεισο. ( Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος )

«Αν έχεις αμαρτίες, να μην απελπιστείς, αυτά δεν παύω να σας τα λέω συνεχώς, και αν κάθε μέρα αμαρτάνεις, να μετανοείς καθημερινά. Γιατί η μετάνοια είναι το φάρμακο κατά των αμαρτημάτων είναι η προς τον Θεόν παρρησία, είναι όπλο κατά του διαβόλου, είναι η μάχαιρα πού του κόβει το κεφάλι, είναι η ελπίδα της σωτηρίας, είναι η αναίρεση της απογνώσεως.

Η μετάνοια μάς ανοίγει τον ουρανό και μάς εισάγει στον Παράδεισο. Γι’ αυτό (σου λέω), είσαι αμαρτωλός; μην απελπίζεσαι. Ίσως βέβαια αναλογιστείς. Μα τόσα έχω ακούσει στην Εκκλησία και δεν τα ετήρησα. Πώς να εισέλθω και πάλι και πώς και πάλι να ακούσω; Μα γι’ αυτό ακριβώς πρέπει να εισέλθεις επειδή, όσα άκουσες δεν τα ετήρησες. Να τα ξανακούσεις, λοιπόν, και να τα τηρήσεις. Εάν ο ιατρός σου βάλει φάρμακο στην πληγή σου και παρά ταύτα δεν καθαρίσει, την επομένη ημέρα δεν θα σου ξαναβάλει πάλι; Μη ντρέπεσαι, λοιπόν, να ξαναέλθεις στην Εκκλησία. Να ντρέπεσαι όταν πράττεις την αμαρτία. Η αμαρτία είναι το τραύμα και η μετάνοια το φάρμακο.

Αν, λοιπόν, έχεις παλιώσει σήμερα από την αμαρτία, να ανακαινίσεις τον εαυτό σου με τη μετάνοια. Και είναι δυνατό, μπορεί να πει κανείς να σωθώ, αφού μετανοήσω; Και βέβαια είναι. Μα, όλη τη ζωή μου την πέρασα μέσα στις αμαρτίες, και εάν μετανοήσω θα βρω τη σωτηρία; Και βέβαια. Από που γίνεται αυτό φανερό; Από τη φιλανθρωπία του Κυρίου σου… Γιατί η φιλανθρωπία του Θεού δεν έχει μέτρο. Και ούτε μπορεί να ερμηνευτεί με λόγια η πατρική Του αγαθότητα.

Σκέψου μια σπίθα πού έπεσε μέσα στη θάλασσα, μήπως μπορεί να σταθεί εκεί ή να φανεί; Όση σχέση έχει, λοιπόν, μια σπίθα με το πέλαγος, τόση σχέση έχει η αμαρτία σου σε σύγκριση με τη φιλανθρωπία του Θεού. Και καλύτερα, θα έλεγα, όχι τόση, άλλα πιο πολλή. Γιατί το πέλαγος, ακόμη και αν είναι απέραντο, έχει όριο, μέτρο και σύνορα. Η φιλανθρωπία όμως του Θεού είναι απεριόριστη.

Γι’ αυτό σου επαναλαμβάνω. Είσαι αμαρτωλός; Μην απελπίζεσαι».

Και ποιος είναι ο Παράδεισος; ( Αγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης )

Και ποιος είναι ο Παράδεισος; «Ο Χριστός», έλεγε ο Γέροντας. «Όταν αγαπάς τον Χριστό, τότε παρ’ όλη την αίσθηση της αμαρτωλότητος και των αδυναμιών σου έχεις τη βεβαιότητα ότι ξεπέρασες το θάνατο, γιατί βρίσκεσαι στην κοινωνία της αγάπης του Χριστού. Και να μας αξιώσει ο Θεός να δούμε το Πρόσωπο του Κυρίου και απ’ εδώ στη γη και απ’ εκεί, όπου θα πάμε».

Αγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης