«Η πράξη της νοεράς προσευχής είναι να βιάσεις τον εαυτόν σου να λέγεις συνεχώς την ευχή με το στόμα αδιαλείπτως.
Στην αρχή γρήγορα, να μην προφθάνει ο νους να σχηματίζει λογισμό μετεωρισμού.
Να προσέχεις μόνο στα λόγια: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».
Όταν αυτό πολυχρονίσει, το συνηθίζει ο νους και το λέγει και γλυκαίνεσαι ωσάν να έχεις μέλι στο στόμα σου και θέλεις να το λέγεις.
Αν το αφήσεις στενοχωρείσαι πολύ.
Όταν το συνηθίσει ο νους και χορτάσει -το μάθει καλά- τότε το στέλνει στην καρδιά.
Επειδή ο νους είναι ο τροφοδότης της ψυχής και μεταφέρει στην καρδιά οτιδήποτε φαντασθεί.
Όταν ο ευχόμενος κρατεί τον νου του να μη φαντάζεται τίποτε, αλλά να προσέχει μόνο τα λόγια της ευχής, τότε αναπνέοντας ελαφρά με κάποια βία και θέληση δική του τον κατεβάζει στην καρδιά, και τον κρατεί μέσα και λέγει με ρυθμό την ευχή, «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με» ...;
Αν θέλεις να βρεις τον Θεό δια της «ευχής» δεν θα σταματάς ποτέ αυτήν την εργασία. Όρθιος, καθήμενος, βαδίζοντας δεν θα μένεις χωρίς την ευχή.
Να μη βγαίνει πνοή χωρίς την ευχή για να εφαρμόζεται ο λόγος του Παύλου «αδιαλείπτως προσεύχεσθε, εν παντί ευχαριστείτε».
Εάν μπορέσεις να λέγεις την «ευχή» εκφώνως και συνέχεια, σε δύο-τρεις μήνες πιστεύω την συνηθίζεις και μετά πλησιάζει η Θεία Χάρις και σε ξεκουράζει.
Αρκεί να μη σταματήσεις να την λέγεις με το στόμα, χωρίς διακοπή.
Όταν την παραλάβει ο νους τότε θα ξεκουρασθείς με την γλώσσα να την λέγεις.
Όλη η βία είναι στην αρχή, έως ότου γίνει συνήθεια.
Κατόπιν θα την έχεις σ' όλα τα χρόνια της ζωής σου.
Μόνο κτύπα ευθέως την θύρα του θείου ελέους και πάντως ο Χριστός μας θα σου ανοίξει, εάν επιμένεις».
(Γέρων Ιωσήφ ο Ησυχαστής)
http://agapienxristou.blogspot.ca/2013/11/blog-post_2889.html
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με !!!
- Προσπαθούμε νά λέμε συνέχεια τήν ευχή αλλά ό νούς μας περισπάται.
- Όταν λέμε τήν ευχήν όσο μπορούμε, ζορίζουμε και τό μυαλό νά καταλαβαίνουμε τί λέμε. Αυτό όμως γιά νά τό πετύχουμε θέλει πολλήν βίαν.
Όμως όταν δουλεύης, λέγε συνέχεια μέ τό στόμα "Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με".
Ό νούς σίγουρα φεύγει, πάει στήν δουλειά, ταξιδεύει εδώ ή εκεί, όμως τό αυτί ακούει, κάτι πιάνει, και σιγά σιγά τό κατεβάζει στήν καρδιάν.
Αλλά και νά μήν καταλαβαίνεις εσύ τήν ευχήν, όμως ό σατανάς καταλαβαίνει πολύ καλά και τρέμει μόνο που ακούει τ' όνομα του Χριστού. "
Γέροντας Αρσένιος ο Σπηλαιώτης
http://agapienxristou.blogspot.ca/2014/01/h.html
Μπορεί κανείς, βέβαια, να διδάξει τη νοερά και καρδιακή προσευχή και σ’ έναν αρχάριο, αν αυτός είναι κατάλληλα προετοιμασμένος και ικανός να την ασκήσει. Τέτοιες μορφές σπάνιζαν πολύ και σε περασμένους καιρούς, καιρούς γενικής διαφθοράς των ηθών. Γνώρισα ένα γέροντα με πνευματική σκέψη, πού, έχοντας αποκτήσει την καρδιακή προσευχή, έδινε σχετικές συμβουλές σε κάποιον αρχάριο, πού είχε φυλάξει τη σωματική του αγνεία. Ο αρχάριος εκείνος, προετοιμασμένος από την παιδική του ηλικία για την εγκόλπωση της χριστιανικής ζωής, του μοναχισμού και της νοεράς εργασίας, είχε αρχίσει να αισθάνεται ήδη μέσα του την ενέργεια της προσευχής. Ο γέροντας απέδωσε την εκδήλωση της προσευχητικής ενέργειας στην αγνεία του νέου.
Η ψυχική κατάσταση των νέων ανθρώπων είναι εντελώς διαφορετική από εκείνη των ώριμων στην ηλικία ανδρών, πού, πριν μπουν σε μοναστήρι, έζησαν μέσα στις μέριμνες και τούς περισπασμούς, απέκτησαν ελλιπή και επιφανειακή γνώση για τον Χριστιανισμό, υποτάχτηκαν σε ποικίλα πάθη και, προπάντων, έχασαν την αγνεία τους πέφτοντας στην πορνεία.
Το αμάρτημα της πορνείας έχει την ιδιότητα να ενώνει άνομα δυο σώματα σε ένα. Έτσι, μολονότι συγχωρείται αμέσως μετά τη μετάνοια και την εξομολόγηση, εφόσον βέβαια ο αμαρτωλός άνθρωπος το εγκαταλείψει, ή κάθαρση του σώματος και της ψυχής απ’ αυτό απαιτεί πολύ χρόνο, ώστε ο σύνδεσμος πού δημιουργήθηκε ανάμεσα στα σώματα, φυτεύτηκε μέσα στις καρδιές και δηλητηρίασε τις ψυχές, να καταστραφεί και να αφανιστεί.
Γι’ αυτό και η Εκκλησία ορίζει αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα μετάνοιας σ’ εκείνους πού έπεσαν σε πορνεία ή μοιχεία, μετά την παρέλευση του όποιου τούς επιτρέπει να κοινωνήσουν το πανάγιο Σώμα και το τίμιο Αίμα του Χριστού.
Όλοι, λοιπόν, όσοι έζησαν με ελευθεριότητα, όσοι πληγώθηκαν από διάφορα πάθη και ιδιαίτερα όσοι έπεσαν στον γκρεμό της πορνείας, αν μάλιστα η αμαρτία αυτή τους έχει γίνει συνήθεια, χρειάζονται χρόνο πολύ για να καθαριστούν με τη μετάνοια, να εξαλείψουν από τις ψυχές τους τις κοσμικές εντυπώσεις και τις αμαρτωλές αναμνήσεις, να απομακρυνθούν οριστικά από την αμαρτία, να αποκτήσουν χριστιανικό ήθος με την τήρηση των ευαγγελικών εντολών κι έτσι να γίνουν ικανοί για την άσκηση της νοεράς και καρδιακής προσευχής.
Αγιου Ιγνατιου Μπριαντσανινωφ
http://agapienxristou.blogspot.ca/2014/05/blog-post_31.html
Δεν πρέπει να αφήνουμε την ευχή. Όταν μας δίνεται η ευκαιρία, να τη λέμε. Να μην τριγυρίζει ο νους μας στα μάταια. Με την ευχή ο νους αναπαύεται και αγάλλεται. Ο νους του ανθρώπου πρέπει να ασχολείται με την ευχή και να μην τρέχει στα μάταια.
Αγιος Παΐσιος
Οἱ ἄνθρωποι τρέχουν μέ προθυμία στόν δρόμο τῆς καταστροφῆς. Σέ καμιά ἐποχή δέν ὑπῆρξε τόση κακία, ὅση στίς ἡμέρες μας. Ἄς παρακαλοῦμε τόν πανάγαθο Θεό νά δώσῃ μετάνοια καί ἐπιστροφή καί σέ ἐμᾶς καί σ΄ ὅλα τά ἔθνη.
Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου
Το
μεγαλύτερο κακό και η πλέον επικίνδυνη αρρώστια για την ψυχή του
ανθρώπου είναι η αμαρτία. Την απονευρώνει με δόλιο τρόπο και γίνεται το
μέσον για να αποξενωθεί από την Κοινωνία της αγάπης του Θεού. Είναι ένα
τραγικό γεγονός που εξαρτάται από την ελεύθερη επιλογή μας και τη δική
μας προαίρεση.
Φοβερό κακό η αμαρτία. Η αγία Εκκλησία μας, με το
μυστήριο της μετανοίας και της εξομολογήσεως, το θεραπεύει. Για δες όση
ώρα κρατάς στο χέρι σου κάρβουνα αναμμένα, καίγεσαι. Μόλις όμως τα
πετάξεις, σταματά και το κάψιμο. Το ίδιο συμβαίνει και με την αμαρτία,
που είναι και αυτή μια φωτιά που κατακαίει την ψυχή του ανθρώπου. Πολλοί
αρνούνται την επίδραση της, αλλά στην πράξη δέχονται τις συνέπειες
χωρίς να το αισθάνονται ή κρύβονται από τα επακόλουθά της.
Η
αμαρτία δεν είναι ένας εχθρός που σε πολεμά απ’ έξω, αλλά το κακό που
φυτρώνει και αναπτύσσεται μέσα σου. Ενθυμούμενος όμως τη μέλλουσα κρίση,
οποιοδήποτε πάθος και οιαδήποτε αισχρή επιθυμία δεν πρόκειται να σε
κυριεύσει. Ξεχνώντας όμως το Θεό και αδιαφορώντας για ο,τιδήποτε
πνευματικό, τότε θ’ αρχίσεις να σκέπτεσαι πονηρά και θα ενεργείς κάτω
από τις δαιμονικές δυνάμεις.
Ο παγκάκιστος σε ωθεί προς κάθε
άθλιο και βδελυρό, αλλά δε διαθέτει την παραμικρή εξουσία πάνω σου, εάν
εσύ αρνηθείς και αντιδράσεις. Δεν μπορεί να σε βλάψει, ακόμη κι αν για
μεγάλο χρονικό διάστημα σ’ ενοχλεί, εφόσον βέβαια εσύ κρατάς κλειστή την
πόρτα της καρδιάς σου. Υποχωρώντας όμως, αιχμαλωτίζεσαι απ’ αυτόν και
σίγουρα θα σε ρίξει σε βόθρο αμαρτιών.
Ίσως πεις: «Είμαι δυνατός
στην πίστη και καμία αισχρή επιθυμία δεν πρόκειται να με κυριεύσει».
Αγνοείς, φαίνεται, ότι και την πέτρα κομματιάζει πολλές φορές μια ρίζα
που παραμένει. Δεχόμενος το σπόρο της αμαρτίας, θα σου διαλύσει την
πίστη. Απομακρύνσου από το κακό, πριν αυτό ανθήσει . αρνήσου κάθε σχέση
με τα πάθη, πριν αυτά σε ρίξουν σε ραθυμία . κι αν ποτέ κάπου
σκοντάψεις, φρόντισε αμέσως να γιατρευτείς, για να μη γυρεύεις άσκοπα
γιατρούς, όταν πλέον έχεις τυφλωθεί.
Είναι σε όλους γνωστό, ότι ο
διάβολος αμάρτησε πρώτος και αυτός είναι που δημιουργεί όλα τα κακά.
Κανείς δεν είχε αμαρτήσει πριν από αυτόν. Αμάρτησε ο διάβολος, χωρίς
κανείς και τίποτε να τον εξαναγκάσει. Ενώ δημιουργήθηκε αγαθός από το
Θεό, αυτός αποστάτησε με τη δική του προαίρεση. Ενώ ήταν αρχάγγελος
κατάντησε να διαβάλει, δηλαδή να συκοφαντήσει το Θεό στους
Πρωτοπλάστους, και γι’ αυτό ονομάσθηκε διάβολος. Ενώ αρχικά ήταν ένας
πιστός ακόλουθος του Θεού, έγινε στη συνέχεια σατανάς, δηλαδή εχθρός και
αντίπαλος του Θεού. Γι’ αυτό και η λέξη σατανάς ερμηνεύεται ως
αντικείμενος, εκείνος που βρίσκεται αντίθετα, δηλαδή ο αντίπαλος.
Ο
διάβολος μετά την αποστασία του οδήγησε πολλούς στο να αρνηθούν κάθε
επικοινωνία με το Θεό, σπέρνοντας τις αμαρτωλές επιθυμίες σε όσους τον
ακολουθούν.
Τελικά τι συμβαίνει μετά από κάθε πτώση, μετά από
κάθε πικρή γεύση της αμαρτίας; Θα παραμείνουμε στον πνευματικό θάνατο,
στην αποξένωση και στην άρνηση κάθε επικοινωνίας με το Θεό;
Αδελφέ
μου, Αυτός που ανέστησε από τον τάφο τετραήμερο το Λάζαρο, δεν έχει τη
δύναμη ν’ αναστήσει πολύ ευκολότερα εσένα, που είσαι ακόμη ζωντανός;
Αυτός που έχυσε το Αίμα Του για μας, δε θα μας σώσει από την αμαρτία; Ας
μην απελπισθούμε. Ας μη βυθισθούμε στην απόγνωση. Είναι φοβερό να
χάσουμε την ελπίδα της συγχώρησης. Όποιος δεν ελπίζει στη σωτηρία,
φέρεται ασυλλόγιστα. Όποιος όμως ελπίζει σ’ αυτήν, σπεύδει άμεσα στο
μυστήριο της εξομολογήσεως.
Δείτε· ενώ το φίδι εγκαταλείπει το
παλαιό δέρμα, εμείς γιατί να μην εγκαταλείψουμε τις αισχρές συνήθειες; Η
γη που είναι γεμάτη αγκάθια, εάν καλλιεργηθεί με επιμέλεια,
μεταβάλλεται σε καρποφόρα, εμείς γιατί να μην μπορούμε να διορθωθούμε;
Λες
αμάρτησα, ασέβησα και διέπραξα κάθε αμαρτία ενώπιον του Θεού. Άραγε θα
λάβω τη συγχώρεση και θα με απαλλάξει από την τελική καταδίκη; Άκουσε τι
λέει ο ιερός Ψαλμωδός: «ως πολύ το πλήθος της χρηστότητός σου, Κύριε,
ης έκρυψας τοις φοβουμένοις σε, εξειργάσω τοις ελπίζουσιν επί σε
εναντίον των υιών των ανθρώπων» (Ψαλμ. 30, 20).
Τα αμαρτήματά
σου, όσο πολλά κι αν είναι, δεν μπορούν να ξεπεράσουν τη θεραπευτική
δύναμη του Θεού. Μόνο παραδώσου στην αγάπη Του. Δέξου Τον με πίστη.
Εξομολογήσου με ταπείνωση σε πνευματικό πατέρα. Ταπεινώσου ενώπιόν Του
και θ’ αφήσει την ασέβεια της καρδιάς σου.
Έχουμε έναν ουράνιο
Πατέρα γεμάτο αγάπη, με σπλάχνα οικτιρμών, που δε θέλει να κολασθούμε
αλλά να ζήσουμε στην αιωνιότητα μαζί Του, απολαμβάνοντας την ουράνια
μακαριότητα μαζί με όλους τους αγίους.
Ας αναφέρουμε τώρα και συγκεκριμένα πρόσωπα που, ενώ αμάρτησαν φοβερά, συγχωρέθηκαν με την αληθινή μετάνοια.
* Θυμήσου τη Ραάβ την πόρνη, που σώθηκε με τη μετάνοια . έτσι κι εσύ θα σωθείς με τον ίδιο τρόπο.
*
Οι Ισραηλίτες στην έρημο του Σινά λάτρεψαν το χρυσό μοσχάρι και
αρνήθηκαν τον αληθινό Θεό. Αμάρτησε ολόκληρος λαός και μαζί τους και ο
αρχιερέας Ααρών. Όμως ο φιλάνθρωπος Θεός δέχθηκε τη μετάνοιά τους και
τους συγχώρεσε.
* Σε δύο μεγάλα αμαρτήματα έπεσε ο Δαβίδ, σε
φόνο και σε μοιχεία, δε νεκρώθηκε όμως η καλή του διάθεση και, όταν τον
ήλεγξε ο προφήτης Νάθαν, ο φταίχτης ομολόγησε το σφάλμα του, ζήτησε
συγχώρεση και γρήγορα εκδηλώθηκε η θεραπεία.
* Ο Αχαάβ, ο
βασιλιάς της Σαμάρειας, υπήρξε υπερβολικά παράνομος και ειδωλολάτρης,
προφητοκτόνος, ασεβής και άδικος. Όταν όμως με τη βασίλισσα Ιεζάβελ
σκότωσε το Ναβοθαί και ο προφήτης Ηλίας τον απείλησε, αμέσως έδειξε
μετάνοια. Έσχισε τα βασιλικά ενδύματα και φόρεσε τον πένθιμο σάκκο. Τι
είπε τότε ο φιλάνθρωπος Θεός στον Ηλία; «Βλέπεις τη μετάνοια του Αχαάβ;
Όχι μόνο δε θα τον τιμωρήσω, αλλά θα τον συγχωρήσω».
*
Υπερβολικά αμαρτωλός υπήρξε και ο Μανασσής. Διέταξε και πριόνισαν τον
Ησαΐα. Μολύνθηκε με την ειδωλολατρία. Πλημμύρισε την Ιερουσαλήμ με
αίματα αθώων. Όταν όμως οδηγήθηκε αιχμάλωτος στη Βαβυλωνία και δοκίμασε
την παιδαγωγία του Θεού, έσπευσε αμέσως να θεραπευθεί με τη μετάνοια.
*
Τι γνώμη έχετε για τον Ναβουχοδονόσορα; Δεν ακούσατε από την Αγία Γραφή
ότι ήταν άγριος, αιμοβόρος, σκληρόκαρδος; Δεν ακούσατε ότι κατέστρεψε
τάφους και ξέθαψε οστά νεκρών; Δεν ακούσατε ότι ολόκληρο λαό έσυρε στην
αιχμαλωσία; Δεν ακούσατε ότι τύφλωσε το βασιλέα, αφού προηγουμένως τον
υποχρέωσε να δει τη σφαγή των παιδιών του; Δεν ακούσατε ότι συνέτριψε τα
Χερουβείμ; (Δεν εννοώ βέβαια τους Αγγέλους, μη σκεφθεί κανείς τίποτα
τέτοιο. Εννοώ τα γλυπτά, που κάλυπταν την Κιβωτό της Διαθήκης, απ’ όπου
ακουγόταν η φωνή του Θεού). Ο Ναβουχοδονόσορας βεβήλωσε ακόμη και το
καταπέτασμα του ναού. Πήρε το άγιο θυμιατήρι και το έστειλε σε ειδωλείο.
Άρπαξε όλες τις ιερές προσφορές. Έβαλε φωτιά και έκαψε το ναό από τα
θεμέλια.
Με πόσες τιμωρίες άξιζε να τιμωρηθεί αυτός που σκότωσε
πλήθος ανθρώπων, που έκαψε ιερά, που αιχμαλώτισε το λαό, που τοποθέτησε
άγια σκεύη του ναού μεταξύ των ειδώλων; Δε θα ήταν άξιος να θανατωθεί
χίλιες φορές;
Γνωρίσατε εδώ το πλήθος των εγκλημάτων του
Ναβουχοδονόσορος. Ελάτε τώρα να μάθετε και του Θεού τη φιλανθρωπία.
Τιμωρήθηκε ο θηριώδης βασιλιάς να ζει σαν άγριο θηρίο μέσα στην έρημο.
Παιδαγωγήθηκε όμως για να σωθεί. Έβγαλε νύχια και τρίχες σαν αυτές που
έχει το λιοντάρι, γιατί πριν σαν λιοντάρι άρπαζε τα άγια και ούρλιαζε.
Έτρωγε χόρτα σαν το βόδι, γιατί πριν ζούσε σαν κτήνος, εφόσον αγνοούσε
τον αληθινό Θεό.
Όταν όμως με τις παιδαγωγικές αυτές τιμωρίες
αναγνώρισε τον ύψιστο Θεό και προσευχήθηκε και μετανόησε, τότε ο Θεός
του χάρισε την ευλογία Του.
Στο Ναβουχοδονόσορα, που αμάρτησε
τόσο φοβερά και μετανόησε, χάρισε ο Θεός τη συγχώρεση. Εάν λοιπόν και συ
μετανοήσεις και ζήσεις χριστιανικά, δε θα σου χαρίσει άφεση των
αμαρτιών και τη Βασιλεία των Ουρανών;
Φιλάνθρωπος είναι ο Κύριος. Γρήγορος στη συγχώρεση. Αργός στην τιμωρία. Κανείς λοιπόν ας μην απελπίζεται για τη σωτηρία του.
Ο
Πέτρος, ο κορυφαίος και ο αρχηγός των αποστόλων, φοβήθηκε μια παιδίσκη
και αρνήθηκε τρεις φορές το Χριστό. Μεταμελήθηκε όμως και έκλαψε πικρά.
Το κλάμα φανέρωσε την ολόψυχή του μετάνοια. Γι’ αυτό δεν έλαβε μόνο τη
συγχώρεση για την άρνηση, αλλά και την αποκατάσταση στο αποστολικό
αξίωμα.
Έχοντας λοιπόν, αδελφοί, τόσα παραδείγματα ανθρώπων που
αμάρτησαν και μετανόησαν και σώθηκαν, πρόθυμα και σεις να μετανοείτε και
να εξομολογείσθε. Έτσι θα λάβετε τη συγχώρεση των αμαρτιών σας και θ’
αξιωθείτε να κληρονομήσετε τη Βασιλεία των Ουρανών μαζί με όλους τους
αγίους «εν Χριστώ Ιησού».
Αμήν.
Η μετάνοια είναι ατέλεστος, όλαι αι αρεταί δύνανται με την χάριν του Θεού, να τελειοποιηθούν από τον άνθρωπον. Την μετάνοιαν ουδείς δύναται να την τελειοποιήση, διότι μέχρι και της τελευταίας ημών αναπνοής έχομεν ανάγκην της μετανοίας, διότι σφάλλομεν εν ριπή οφθαλμού, οπότε η μετάνοια είναι ακατάκτητος.
Ω, πόσον αγαθός ο Θεός! Δικαίως λοιπόν θα κολασθούν οι συναμαρτωλοί μου, διότι παρεγνώρισαν την άπειρον ευσπλαγχνίαν του ουρανίου Πατρός. Ενώ λοιπόν ως άνθρωποι σφάλλομεν, μας έρχεται οκνηρόν το να είπωμεν το « ήμαρτον »! Και πως θα το είπωμεν, εφ’ όσον έχομεν, εγώ πρώτος, την λήθην και την ραθυμίαν με συμβοηθόν την υπερηφάνειαν, ισχυρά εμπόδια προς τον δρόμον της ταπεινώσεως! Μας τον έδειξεν ο Χριστός δια του Σταυρού Του, αλλά δυστυχώς θεληματικώς κωφεύομεν προς μεγίστην μεταμέλειάν μας.
Ο χρόνος φεύγει, τα έτη κυλούν και όλο και πλησιάζομεν δια την αιωνιότητα. Το βλέπομεν, ενώ μία νάρκη διανοητική μας δεσμεύει, έως να βληθώμεν, εγώ πρώτος, εις την κόλασιν! Ο Θεός μου, ο λυτρωσάμενος το ανθρώπινον γένος εκ της δουλείας του εχθρού, ρύσαι και ημάς από την μέλλουσαν καταδίκην, όταν θα έλθης να κρίνης τον κόσμον, αποδίδων εκάστω κατά τα έργα αυτού. Είθε δι’ ευχών σου να εύρω έλεος, όταν κρίνεται η ελεεινή μου ψυχή, διότι δειλιώ απαντήσαι τω φοβερώ Κριτή ελεγχόμενος υπό του ιδίου μου συνειδότος.
Γέροντας Εφραίμ Φιλοθειτης ( Αριζονα )
